352 — COMPOSITAE. — FAMILIE 109. 



afgerond en stomp zijn. De algemeene bloembodem is kegelvormig (fig. 

 426), van kleine knobbeltjes voorzien. De straalbloemen zitten in 1 rij, 



zijn lintvormig, vrouwelijk, wit, van onderen vaak 

 purper, langer dan het omwindsel, de schijfbloemen 

 zijn geel, buisvormig, 2-slachtig. De vruchtjes zijn 

 klein, geelbruin, omgekeerd eirond (fig. 426), 

 samengedrukt, behaard, zonder ribben of naar- 

 kroon, stomp. 2,5 cM— 15 cM. 4- 

 Bloeit bijna het geheele jaar door. 

 Biologische bijzonderheden. De bloemhoofdjes 

 buigen zich bij regen met de vlakte naar beneden, 

 zoodat het omwindsel en de straalbloemen zich dan 

 boven bevinden en het stuifmeel dus tegen regen 

 Bel F^ Pe 4Ï nniS beschut is. Ook neigen zich des avonds en bij 



regen de randbloemen over het midden van het 

 hoofdje. Vaak zijn de straalbloemen aan de buitenzijde door anthocyaan 

 rood gekleurd, zoodat dan het gesloten hoofdje geheel rood lijkt. Of de 

 omzetting van het licht, dat er des morgens opvalt, in warmte door die 

 roode kleurstof, beteekenis heeft voor het openen van het hoofdje, is wel 

 waarschijnlijk. Die roode kleur wordt vooral in den winter en het voorjaar 

 waargenomen bij dan bloeiende hoofdjes. 



De hoofdbloeitijd dezer plant valt omstreeks Mei, maar aan uitloopers 

 ontstaan knoppen en vaak herfstbloemen, die vaak tot diep in den winter 

 blijven bloeien en soms nog in Februari en Maart verder bloeien. 



Wat de inrichting der bloemen met het oog op de bestuiving betreft, valt 

 op te merken dat de stijl, bij het naar boven groeien, het stuifmeel ten 

 deele uit den meeldraadkoker drukt, doch dat ook een deel er van aan de 

 veegharen aan den top der stijltakken blijft zitten. Daaronder zitten aan 

 die takken de stempelpapillen. Wat omtrent de bestuiving bij Solidago is 

 gezegd, geldt ook hier in hoofdzaak. 



De stijlen der vrouwelijke bloemen hebben geen veegharen. 

 Na de bevruchting trekken zich de stijltakken weer in het klokje der 

 "bloemkroon bij de schijfbloemen terug. 



De vruchten zijn klein en worden door den wind verspreid. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 op grazige plaatsen voor en is bij ons zeer algemeen. 



Volksnamen. In Friesland is de plant bekend als fenne (weiland)bloem, 

 lamkeblom, schepfleur, tuintjesbloem, in Groningen als landjebloem (ook 

 in Friesland), meliefke (ook op Walcheren), vennebloem, lentebloempje, in 

 Friesland, de Noord-Betuwe en op Schouwen als koebloempje, in Friesland 

 en op de Zuid-Hollandsche en Zeeuwsche eilanden als koeienbloem, in 

 Friesland en Noord-Holland als schapebloem. In Oostelijk Drente noemt 

 men haar meizuivertje en pannekoeken, in Twente malietje, daar en in 

 Noord-Limburg meizuutje, daar en in den Achterhoek van Gelderland maria- 

 bloem, in de Graafschap Zutphen indig, in den Achterhoek van Gelderland 

 nog meelzuuntjes, op de Noord-Veluwe meelzoafjen, in de Betuwe en 

 Lijmers meizuuntje, in Waterland lefding en melkbloemetje, daar en ook op 

 Texel en Terschelling veldbloempje, in Noord-Holland (Beets) Junibloem, 

 in Noord- en Zuid-Holland kransje, in de Duinstreek dikkopje, in Zuid- 

 Holland en het Westelijk deel van Noord-Brabant paaschbloempje, in Zuid- 



