FAMILIE 109. — COMPOS1TAE. — 367 



De hoofdjes zijn gesteeld en tot onbebladerde , aan het einde van den 

 stengel en der takken scherm-pluimvormig bijeenstaande kluwens opeen- 

 gehoopt. De omwindselbladcn zijn alle bijna even lang, aanliggend, kaal, 

 bijna geheel droogvliezig (geelachtig wit), de buitenste zijn lancetvormig, 

 de binnenste langwerpig. De bloemen zijn oranje. De binnenste hebben 

 dunne, buisvormige, boven iets verwijde, 5-tandige bloemkronen , die der 

 buitenste zijn draadvormig, 2-3-spletig. Het vruchtpluis is wit, afvallend. 

 De vrucht is smal cylindrisch, beneden nauwelijks versmald, boven stomp, 

 lichtbruin, met kleine verheven puntjes, zeer klein (circa 0,7 mM lang). 

 5-30 cM. ©. Juli— October. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en 

 Zuid-Europa voor op vochtige plaatsen, aan slootkanten en is bij ons vrij 

 algemeen. 



G. purpüreum ') L. Purperen dr o.og b I o.e m. 



Deze soort heeft een rechtopstaanden, onvertakten of van den voet af vertakten stengel 

 met opstijgende takken. De bladen zijn spatelvormig of de bovenste lijnvormig, meest 

 stomp met stekelpuntje. Zij zijn van onderen wollig, van boven groen, zittend of de lagere 

 in een bladsteel versmald. 



De hoofdjes staan in een eindelingschen, soms bebladerden, vaak afgebroken tros. Soms 

 staan de onderste verder af. De omwindselblaadjes zijn geelbruin of purper, lancetvormig- 

 langwerpig, spits, de buitenste zijn aan den voet wollig. De vruchtjes zijn ruw en dragen 

 aan den voet vereenigde vruchtpluisharen. O en "A. Juli— September. 



Voorkomen. De plant behoort thuis in Noord-Amerika en is bij Apeldoorn aangevoerd 

 waargenomen. 



IJ. Helichry suni ) Gaertn. 



H. arenarium ; ) D.C. (Gnaphalium arenarium L.). Stroobloem (fig. 451). 



Deze plant is wollig viltig. Uit den wortelstok komen korte, niet bloeiende en onver- 

 takte, kruidachtige, rechtopstaande of opstijgende, bebladerde, bloemdragende stengels. De 

 bladen staan verspreid, zijn vlak, aan weerszijden witwollig- 

 viltig, zittend, de onderste zijn langwerpig-omgekeerd eirond, 

 gesteeld, stomp, de bovenste zijn lijn-lancetvormig, spits. 



De bloemen zitten in kleine, bolronde hoofdjes, die tot dichte, 

 schermvormige pluimen zijn vereenigd. De omwindselbladen 

 liggen dakpansgewijze, zijn wollig aan den voet, verder vliezig, 

 citroengeel, zelden oranje, de buitenste zijn ovaal, de binnenste 

 langwerpig of langwerpig-lijnvormig of spatelvormig , vaak stralend. 

 De algemeene bloembodem is naakt, vlak. De bloemkroon der 

 bloemen is oranje, alle zijn buisvormig met 5-spletigen zoom, 

 de buitenste zijn vrouwelijk, zij staan in een rij en zijn weinig 

 talrijk, de binnenste zijn 2-slachtig. De vruchtjes zijn zeer klein, 

 ovaal, ruw, met een haarkroon , die uit 1 rij van citroengeel 

 gekleurde, ruwe haren bestaat. 15-30 cM "4. Juli— October. 



De plant heeft een eigenaardigen geur, die herinnert aan Heiichrysum arenarium 

 Trigonella foenum graecum en aan Sedum purpüreum. Flg - 4 ' 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op drogen zand- en heidegrond 

 in Midden-Europa voor en is bij ons op verschillende plaatsen in Twente, bij Koevorden. 

 Nijmegen, Lingen en Hersel gevonden. 



Volksnamen. Behalve den naam stroobloem, gebruikt men op de Oost-Veluwe en op 

 Zuid-Beveland den naam papierbloem, in de Betuwe den naam strooieroosje, in Zuid- 

 Holland den naam immortelle en spreekt men op Zuid-Beveland van bijbelbloem. 



i) purpüreum = purper. -') van het Grieksche helios: zon en chrysos: goud, om 



de goudgele bloemhoofdjes. :t ) arenarium = zand. 



