370 



— COMPOSITAE. 



FAMILIE 109. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bijna geheel 

 Europa aan dijken , wegen en op droge plaatsen voor. Zij is bij ons vrij 

 zeldzaam en komt nog al op zeeklei in Zeeland voor. In de duinen zijn 

 eenige exemplaren en op rivierklei en loss een paar gevonden. 



Volksnamen. Op verschillende plaatsen is de plant als donderkruid bekend. 



13. Pulicaria 1 ) Gaertn. Vlooien kruid. 



Haarkroon dubbel, de binnenste uit gescheiden, ruwe haren bestaand. 

 Overigens als Inula. 

 Schijf- en straalbloemen dooiergeel. 



Biologische bijzonderheid. Bij de soorten van dit geslacht komen nog 

 aan het bovenste derde deel der stijltakken naar buiten gerichte veegharen 

 voor. Overigens geldt, wat de bestuiving betreft, het bij vorige geslachten 

 gezegde. 



Tabel tot het deter mineeren der soorten van het geslacht Pulicaria. 



A. Bovenste bladen met afgeronden voet zittend. Lint der straalbloemen rechtopstaand, 

 nauwelijks langer dan het omwindsel P. vulgaris blz. 370. 



B. Bovenste bladen hartvormig stengelomvattend. Lint der straalbloemen uitgespreid, ver 

 boven het omwindsel uitstekend P. dysenterie» blz. 37L 



P. vulgaris-) Gaertn. (1'nula Pulicaria L.). Vlooien kruid (fig. 455). 

 Deze plant heeft een spilvormigen , soms sterk vertakten wortel. Hieruit 

 komt meest meer dan een stengel. Deze is rechtop- 

 staand of uitgespreid vertakt (vaak bijschermachtig,. 

 doordat de takken boven den stengeltop uitsteken 

 en zich nog een paar malen op dezelfde wijze ver- 

 takken), vooral naar boven behaard. De bladen zijn 

 langwerpig tot lancetvormig, stomp of spits, gaaf- 

 randig of iets getand, behaard, zacht gegolfd, de 

 onderste zijn in een korten steel versmald, de bovenste 

 met afgeronden voet zittend. 



De hoofdjes zijn vrij klein, half bolrond, kortge- 

 steeld, alleenstaand of zij vormen (zie boven de 

 vertakking van den stengel) schermvormige pluimen 

 met weinig hoofdjes, waarin steeds het eindelingsche 

 het kortst gesteeld is. De omwindselbladen zijn 

 lijnvormig, ongelijk van lengte, viltig behaard, aan den top afstaand. De 

 straalbloemen hebben een geel, rechtopstaand lint en zijn nauwelijks langer 

 dan het omwindsel. Zij zijn vrouwelijk, de schijfbloemen 2-slachtig. Deze 

 hebben buisvormige, naar boven iets verwijde, kort 5-tandige bloemkronen, 

 die iets klierachtig zijn. De vruchtbodem is vrij vlak met kleine groefjes. 

 De vrucht is cylindrisch, zwak vijfhoekig, beneden en boven iets versmald, 

 gekroond door een dubbele haarkroon , de buitenste is veel korter en vormt 

 een korten, in weinige driehoekige, bijna borstelvormig toegespitste witte 



Pulicaria vulgaris 

 Fig. 455. 



') van pulex: vloo, om het gebruik van P. vulgaris, om vlooien te verdrijven. Het 

 tegenwoordig in gebruik zijnd insectenpoeder bestaat uit tot poeder gemaakte bloem- 

 hoofdjes van verwante Compositae. -) vulgaris = gewoon. 



