FAM1L1F 109. 



COMI'OSITAE. 



403 



.>;'-'•' < 



P. albus ') Gaertn. Wil hoc f lil ad (flg. 504). 



De wortelstok van deze plant is dunner dan bij de vorige, in de knoopen niet verdikt. 

 De Stengel is rechtopstaand, rolrond. niet vertakt en 

 bezet met bladachtige, lange hall stengeiomvattende 

 bleeke of geelachtig Witte schubben, waarvan die van 

 den tros lancet-lijnvormig zijn. De bladen zijn alle 

 wortelstandig, verschijnen na de bloemen . zijn gesteeld, 

 stekelpunti.u getand, teer. van onderen wl tachtig, dun 

 wollig-vlltig, later bleeker met nier- of hartvormige in- 

 snijdingen aan den voet. Zij zijn rond-hartvormig , 

 hoekig, bochtig met afgeronde, naar achteren gerichte 

 lobben. De takken van de onderste zijnerven loopen 

 niet langs den rand der bladinsnijding, doch zijn nog 

 door bladmoes omgeven. 



De bloemhoofdjes vormen een korten , ovalen of bol- 

 ronden tros (verschil met P. officinalis). De bloemkroon 

 is geelachtig wit, de stijltakken der 2-slachtige bloemen 

 zijn lijn-lancetvormig , toegespitst, bijna tot aan den 

 voet verdeeld (verschillen met P. officinalis). Overigens 

 komt de plant met P. officinalis overeen. 7-30 cM. ^. April. 



De mannelijke plant heeft een scherm-trosvormige, min of meer eironde, ineengedrongen 

 bloeivvijze. De stelen der hoofdjes zijn meest niet vertakt (Tussilago alba L.). 



De vrouwelijke plant heeft een langwerpig-eironden tros. De stelen der hoofdjes zijn 

 langer dan bij de vorige en meest vertakt (T. ramosa -) Hoppe). 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant is inheemsen in de nabijheid der 

 Oostzeekust en aan bergbeken in Midden-Duitschland. Bij ons is zij waarschijnlijk over- 

 blijfsel van vroegere cultuur en is bij Amersfoort (het Hoogje), Schalkwijk (Wickenburg), 

 Overveen en Leiderdorp (Rhijnzicht) gevonden. 



' 



Petasites albus 

 Fig. 504. 



30. Tussilago j ) Trn. 



T. Farfara ') L. Klein h o e f b 1 a d (fig. 505). 



Deze plant heeft een tot vingerdikken, beschubden, kruipenden wortel- 

 stok, die aan den top in zomer en herfst een 

 roset van langgesteelde bladen draagt. De bloem- 

 stengels ontwikkelen zich zijdelings vóór de 

 nieuwe bladen en sterven na het rijpen der 

 vruchten af. De plant blijft over door zijde- 

 lingsche uitloopers. De stengel is viltig, rood- 

 achtig-bruin met eirond-lancetvormige, rechtop- 

 staande, spitse, half stengeiomvattende schubben 

 bezet. De bladen zijn alle wortelstandig, komen 

 na de bloemen, zijn gesteeld, rondachtig-hart- 

 vormig, hoekig, stijf , ongelijk getand, van boven 

 kaal, vaak met purperkleurige nerven, van onderen 

 viltig. De hartvormige insnijding is breed, open. 



De hoofdjes zijn alleenstaand en eindelings, 

 zij hangen voor en na den bloeitijd over. Het omwindsel is cylindrisch, 

 met aangedrukte bladen. De buitenste bloemen zijn smal lintvormig, staan 

 in verschillende rijen en zijn vrouwelijk met een 2-spletigen stempel. De 

 schijfbloemen zijn buis-klokvormig, 5-tandig, schijnbaar tweeslachtig met 

 rolronden stempel. De bloemen zijn goudgeel. De vruchten zijn dun, iets 



Tussilago Farfara 

 Fig. 505. 



') albus = wit. -') ramosa = vertakt. 3) van het Latijnsche tussis: hoest en 



agere: verjagen, omdat de bladen van Tussilago en Petasites officinalis als verzachtend 

 middel bij hoest werden aangewend. J ) Farfara = meeldragend. Volgens Matthioli 



noemen de bewoners van Toscane deze plant zoo. 



26* 



