444 



— COMPOSITAE. — 



FAMILIE 109. 



De hoofdjes zijn alleenstaand, eindelings, vrij groot, voor het opengaan 

 overhangend. De omwindselbladen liggen dakpansgewijze, zijn 6-12 in 



getal, langwerpig-lancetvormig, stomp, zwart ge- 

 rand met een witachtigen zoom, kaal of stijf behaard. 

 Zij sluiten na den bloei de randstandige vruchten 

 in. De algemeene bloembodem is kaal of iets 

 franjeachtig. De bloemkronen zijn goudgeel, lint- 

 vormig, 5-tandig, de buitenste hebben van onderen 

 een blauwgrijze of roodachtige streep. De vruchten 

 (fig. 561) zijn in het bovenste vierde deel versmald 

 en hebben een vuilwitte, gevederde haarkroon,. 

 waarvan de haren aan den voet verbreed zijn. 

 Ten slotte vallen de veertjes af. De buitenste 

 vruchten hebben een kroontje van kleine, vliezige 

 schubben, de binnenste zijn gestreept. 2,5-22 cM. 

 4- Juli— November. 

 De plant onderscheidt zich van de Leontodon- en Hypochoerissoorten, 

 afgezien van het kroontje op de randstandige vruchten door de blauwgrijze 

 strepen der randbloemen en het zwartgerande omwindsel. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- 

 Europa in droge weiden en aan wegen voor. Bij ons is zij vrij algemeen , 

 vooral op zandgrond. 



Volksnaam. De naam leeuwetand wordt in West-Friesland en in de 

 Duinstreek gebruikt. 



Thrincia hirta 

 Fig. 561. 



51. Leontodon') L. Leeuwen tand. 



Omwindsel dakpansgewijze liggend, meest witachtig gerand. Algemeene 

 bloembodem kaal of iets franjeachtig. Vrucht gestreept, naar boven min 

 of meer versmald. Haarkroon van alle vruchten gevind met blijvende vin- 

 takjes, uit vuilwitte haren bestaand. 



Bladen in een wortelroset. 



Biologische bijzonderheden. De linten van dê bloemkronen gaan des 

 morgens naar alle zijden uitstaan en buigen zich des avonds naar binnen 

 en, evenals de linten, ziet men ook de buizen der helmknopjes en de stijlen 

 des morgens iets naar den omtrek van het hoofdje gebogen , terwijl zij des 

 avonds opgericht en dichter bij elkaar staan. Ten slotte raken zij elkaar 

 aan en daar de ontwikkeling der bloemen in het hoofdje van buiten naar 

 binnen voortgaat en de bloemen protrandisch zijn, zijn dus de stempels der 

 buitenste bloemen geschikt om stuifmeel op te nemen , als de binnenste dit 

 nog hebben en zoo komt het bij deze aanraking van zelf tot kruisbestuiving 

 op hetzelfde hoofdje (geitonogamie). Daar de linten der binnenste bloemen 

 korter zijn dan die der buitenste, is de aanraking der geslachtsdeelen 

 mogelijk. 



Behalve deze geitonogamie is ook zelfbestuiving (autogamie) mogelijk. 

 Bij het sluiten der hoofdjes tegen den avond toch richten de linten der 

 buitenste bloemen zich op en leggen zich met hunne binnenzijde tegen het 

 stuifmeel, dat dien dag uit den koker der helmknopjes is geschoven. Hier 



van het Grieksche leon : leeuw en odons: tand, naar de puntige slippen van den 

 bladrand. 



