FAMILIE 109. 



COMPUSITAE. 



449 



het stuifmeel der rechts liggende bloem van de tweede rij gedrukt en de 

 linksche tegen dat in de linksche bloem, zoodat beide bestoven worden. 



Terwijl de bloemhooïdjes over dag rechtopstaan , zijn zij des nachts door 

 buiging der stelen naar beneden gekeerd. 



Tabel tot het determineer en der soorten van het geslacht Tragopogon. 



A. Stelen der hoofdjes naar boven knotsvormig verdikt, hol. Omwindsel even lang als of 

 langer dan de bloemen. Oppervlakte van het bloeiende hoofdje vlak. Randstandige 

 vruchten met kleine knobbels, langer dan de snavel . . . . T. porrif'olius blz. 449. 



B. Stelen der hoofdjes even dik blijvend, alleen onder het hoofdje iets verdikt. Omwind- 

 selbladen even lang als de bloemen. Vrucht met kleine knobbels, de randstandige 

 even lang als of langer dan de draadvormige snavel T. prateusis blz. 450. 



Volksnamen. De naam boksbaard is algemeen in gebruik, in Salland 

 spreekt men van zoete kannetjes. 



T. porrifólius ') L. Wilde schorseneer (fig. 568). 



Deze plant heeft een vleezigen, spilvormigen wortel en een rechtopstaanden, 

 kalen, al of niet vertakten stengel. De bladen zijn 

 lijn-lancetvormig, rechtopstaand, half stengelom- 

 vattend. 



De bloemhoofdjes staan op stelen , die onder het 

 hoofdje geleidelijk verdikt zijn. Het omwindsel 

 bestaat uit 8 blaadjes, die in den bloeitijd terug- 

 geslagen zijn en even lang als of langer zijn dan 

 de bloemen. De oppervlakte van het bloeiende 

 hoofdje is vlak. De bloemkronen zijn violet. De 

 randstandige vruchten zijn kleinknobbelig, in den 

 naar boven gladden snavel plotseling toegespitst. 

 Deze is langer dan de vrucht (fig. 568). De mid- 

 delste vruchten zijn glad. 6-12 dM. 00. Juni, Juli. 

 Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant 

 groeit in Zuid-Europa, doch zij wordt om den eetbaren wortel gekweekt en 

 is bij ons langs wegen en akkerkanten , echter vrij zeldzaam, verwilderd. 

 Volksnaam. Op Walcheren heet de plant wilde schorseneer. 



T. pratènsis-} L. Gele morgenster (fig. 569). 



Deze plant heeft een spilvormigen, vleezigen, melkgevenden wortel. De 

 stengel is rechtopstaand, bebladerd, al of niet ver- 

 takt, glad. De bladen zijn uit een breeden voet 

 geleidelijk versmald, lijnvormig, meest rechtopstaand. 



De hoofdjes zijn groot en staan op lange stelen , 

 die niet of aan den top zwak verdikt zijn. Zij zijn 

 omgeven door 8 omwindselbladen, die evenlang zijn 

 als de bloemen en boven den voet overdwars zijn 

 ingesnoerd. De bloemkronen zijn goudgeel , 5-tandig. 

 De helmknopjes zijn donkerbruin. De vruchten zijn 

 kleinknobbelig, de randstandige zijn even lang als 

 of langer dan de draadvormige snavel (fig. 569). 3-6 

 dM. 00. Mei— Juli. 



Als variëteiten moeten genoemd worden: 



|3. minor 3 ) Fr. (T. minor Fr.). Bladen smal lijnvormig, 

 hangend. Omwindselbladen dubbel zoo lang als de bloemen. 



Tragopogon porrifólius 

 Fig. 568. 



Tragopogon pratènsis 

 Fig. 569. 



slap, neer- 



i) porrifólius = preibladig. 

 Heukels, Flora. III. 



-) pratènsis = weide. 



<) minor = klein. 



29 



