454 — COMPOSITAE. — FAMILIE 109. 



klein en zeer diep ingeneden zijn, hebben zij op meer vruchtbare en be- 

 schaduwde plaatsen een zeer aanzienlijke grootte met weinig insnijdingen. 



Het melksap beschut de plant tegen slakkenvraat. 



Na den bloei gaat het omwindsel zich weer om het hoofdje leggen tot 

 de vruchten rijp zijn. Wordt het dan droog weer, dan opent zich het 

 omwindsel en de haartjes van het vruchtpluis gaan uit elkaar staan, terwijl 

 ook de bloembodem zich sterker welft, waardoor het geheele hoofdje van 

 vruchtjes bijna volledig den bolvorm aanneemt en nu worden de vruchtjes 

 met het pluis door den wind medegevoerd. Is het echter regenachtig weer 

 of is er geen wind, dan blijft het vruchthoofdje gesloten. 



Komen de vruchtjes, die door den wind zijn meegevoerd, op den bodem 

 terecht, dan is dat steeds het geval met het spitse ondereind, want het 

 vruchtpluis werkt als een valscherm en bleef dus boven bij het zweven in 

 de lucht. Komt er nu een windstoot, waardoor het pluis heen en weer 

 gaat, dan wordt eenvoudig de opening in den bodem breeder en dieper 

 gemaakt, doch het zich eens in den bodem bevindende deel gaat er niet 

 gemakkelijk weer uit, daar de knobbeltjes eenigszins als weerhaakjes naar 

 boven zijn gericht en het uitrukken beletten. Zelfs wordt op deze wijze 

 het vruchtje geleidelijk dieper in den bodem gewerkt. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De soort komt in geheel Europa 

 in weiden, aan kanten van wegen en op onbebouwde plaatsen overal voor. 

 De vorm «. is bij ons algemeen , de vorm p. b. is vrij zeldzaam en komt 

 het meest in de duinen voor, de vorm 7. is gevonden in de Domburgsche 

 manteling, de vormen o. a. 1 en 2 zijn beide zeldzaam. 



De jonge, bittere uitspruitsels, die zich in molshoopen ontwikkelen of 

 kunstmatig onder de aarde worden aangekweekt, worden als molsla gegeten. 



Volksnamen. De namen paardenbloem en molsla zijn het meest algemeen 

 in gebruik. In Friesland spreekt men van knikebledden en van tiksel , in 

 Groningen van hontoppen , daar en in West-Friesland van diesel , in 

 Groningen, Drente, Overijsel, op de Veluwe, in Utrecht en Limburg van 

 hondsbloem, in Groningen, Friesland, Salland,de Graafschap Zutphen en 

 aan den Veluwezoom van honnebloem, in Groningen, Noord-Overijsel, 

 Utrecht en Waterland van kaarsjesbloem , in Groningen, aan den Zoom der 

 Veluwe en in Zuid-Limburg van kettingbloem, in Drente, Overijsel en het 

 Oosten van Gelderland van hondtong, in Noord-Overijsel van paddepisser, 

 bij Zwolle van kankerbloem, in de Graafschap Zutphen, het westen van 

 Noord-Brabant en in Zeeland van melkwied, aan den Zoom der Veluwe van 

 hondepol, daar en in de Noord-Betuwe en Utrecht van papenstoelen, in 

 de Betuwe van kettingpol en van zeufdissel , op Texel van meierbloem, 

 daar en in Kennemerland van konijnenbladen, in Waterland van kreusde, 

 stinkbloem, varkensbloem en van melkbloem (de laatste ook in Zuid- 

 Holland), in de Duinstreek van klokkebloem , in Zuid-Holland van zogge- 

 distel en zuiddistel, daar en in Zeeland van pissebed, in Noord-Limburg 

 van stoebe, in Zuid-Limburg van luusbloem, gal en soermelk, bij Maastricht 

 van pisbloem, in het Oostelijk deel van Noord-Brabant van erdgalle en 

 ganzetong, in het Westelijk deel van platters, op Voorne en Beierland van 

 zuurdistel , op Walcheren van kaardebloem en in geheel Zeeland van bedde- 

 piesers en melkriet. 



