156 ARKIV FÖR BOTANIK. BAND 13. N:0 13. 



scentem vergens; cortex receptaculi 25 — 55 \i altus, hyphae 

 corticis septatae, siibpachydermaticae, interluminibus conspi- 

 cuis separatae. Gonidia sub excipulo in strato continuo et 

 in tota medulla dispersa inveniuntur. Excipulum 25—30 [J- 

 altum, sub toto hypothecio et ad latera hymenii evolutum, 

 ubi in corticem receptaculi transiens, ex hyphis pachyderma- 

 ticis, dense intricatis, formatum. Hypothecium decolor, 33 

 — 50 [J. altum, ex hyphis laxius intricatis, ± horizontalibus, 

 formatum. Discus rufofuscus, subopacus, non pruinosus. 

 Hymenium in parte superiore umbrino-fuscum et pulveraceo- 

 inspersum, ceterum decolor, non inspersum, (60) 70—90 [j. 

 altum. Paraphyses gelatinam firmam percurrentes, indi- 

 stinctae, filiformes, apice leviter clavato-incrassatae, con- 

 stricte septatae, indivisae vel parce ramosae. Asci oblongo- 

 clavati, membrana tenui, apice incrassata, cincti. Sporae 

 vulgo uniserialiter dispositae, anguste limbatae, subglobosae, 

 diam. 5 — 8 [J-, vel late ellipsoideae, 5 — 8 [l longae et 4—6 \). 

 crassae, rotundae vel mutua pressione angulosae. 



Conceptacula pycnoconidiorum sat rara, in lacinias mar- 

 ginales immersa, globosa, diam. 100 — 120 jj.; perifulcrium pal- 

 lidum; fulcra endobasidialia, basidia cylindrica, 7 — 9 [j. longa, 

 2 — 2,5 [J. crassa; pycnoconidia recta vel subrecta, anguste 

 bifusiformia, 6 — 10 'jJ. longa, 1 [j. crassa. 



React. Thallus KOH extus et intus flavescit, CaCl202 

 extus vix lntescit, iiitus aurantiacus. Hymenium J caeru- 

 lescens. 



Brasiliae civit. Rio de Janeiro: Corcovado 14. 8. 1892, 

 no. 61; 15. 8. 1892, no. 91 et 92. Måtto Grosso: Santa Anna 

 da Chapada in silva minus densa, 19. 2. 1894, no. 2366; 25. 

 2. 1894, no. 2418; 27. 2. 1894, no. 2435 B; 7. 3. 1894, no. 

 2519; Serra da Guia pr. Cuyabä, ad arbores, loco sata prico, 

 12. 5. 1894, no. 2642; Coxipå Mirim pr. Cuyabå, in »restinga» 

 minus densa, 1. 6. 1894, no. 2742; Serra da Chapada, Buriti, 

 in silva minus densa, 16. 6. 1894 et 18. 6. 1894. — Ad cor- 

 ticem. 



Icon. Tab. 4, fig. 6. 



In Etude 1. c. hat Wainio eine neue Art Parmelia fla- 

 vidoglauca beschrieben, die nach Wainio Mém. Herb. Boiss. 

 1900, no. 5, p. 3, durch eine »medulla CaCljOj aurantiaca» 

 von Parmelia Uleana verschieden sein soll, letztere soll »me- 

 dulla CaCljOj intus levissirae lutescens» sein. Zahlbruckner 



