28 — SALICACEAE. — FAMILIE 25. 



plaatsen, sommige echter ook op hoogen, drogen zandgrond b.v. in de 

 duinen. In het algemeen groeien ze snel en zijn zeer taai van leven. 

 Vooral is merkwaardig de gemakkelijkheid, waarmede ze toevallige knoppen 

 vormen. Daarop berust dan ook het gebruik, om den stam een paar meter 

 boven den grond af te kappen , want dan onstaan op den stomp verscheiden 

 nieuwe loten, die na 2 a 4 jaar afgehakt worden, waarna zich hetzelfde 

 herhaalt. Het hout van de zoog. knotwilgen verrot op den duur, zoodat 

 de stam geheel hol wordt en bovendien vaak nog scheurt. Toch blijft de 

 boom leven. 



Meestal is het Salix alba, die zoo behandeld wordt. De afgehakte loten 

 dienen als rijshout. Behalve deze is ook S. fragilis meestal een boom 

 (deze heeft zeer brosse takken en van onderen lichtgroene bladen , terwijl 

 die bij S. alba daar witviltig zijn). 



S. viminalis is meestal een struik (bladen zeer smal en van onderen 

 zilverwit) en wordt aan waterkanten vooral aangeplant, omdat de takken zoo 

 lang en buigzaam zijn en daarom zoo geschikt zijn voor de mandenmakerij. 



De treurwilg wordt als sierboom aangeplant. 



Volksnamen. Behalve wilg worden de soorten van het geslacht Salix 

 ook wel werf in het Oosten van Overijsel en Gelderland, wedde in het 

 Oosten van Gelderland, wie, wiehe en weihe in Limburg genoemd, terwijl 

 in Zuid-Beveland van wisschen gesproken wordt. 



Bastaardvormen. Merkwaardig is bij het geslacht Salix het groot aantal 

 bastaardvormen , dat daar optreedt. Er zijn bijna geen 2 soorten, waar- 

 tusschen ook geen bastaarden voorkomen , die nu eens meer op den eenen 

 grondvorm gelijken , dan weer meer op den anderen. In de volgende tabel 

 zijn alleen de soorten opgegeven. 



Voorkomen der Salixsoorten. De meeste Salixsoorten zijn echte hygro- 

 phyten en zelfs verkiezen Salix pentandra, S. aurita en S. repens meer 

 de veengronden. Van Salix repens moet echter vermeld worden, dat 

 daarvan ook vormen op de droogste duingronden voorkomen. Salix Caprea 

 zoekt meer een bodem, die niet steeds vochtig is. 



Opmerkingen. Voor de volgende beschrijvingen zijn de bladen van nor- 

 male zomertakken gebruikt, niet de vaak afwijkende van de herfsttakken 

 of van de snel uitloopende zoog. waterloten. Aan de laatste zijn de steun- 

 bladen echter vaak beter te zien. 



De stelen der vruchtbeginsels worden na den bloeitijd aanzienlijk langer, 

 vandaar dat men het voor de onderscheiding van vele soorten zoo belang- 

 rijke kenmerk van de verhouding in lengte van steel en klier tijdens den 

 vollen bloeitijd dient na te gaan. 



Tabel tot het deter mineeren der soorten van het geslacht Salix. 



A. Katjesschubben eenkleurig, geelgroen. Mannelijke bloemen met een voorste en een 

 achterste klier. Achterste klier breed, soms gespleten, afgeknot, de voorste smaller, 

 afgeknot. Vruchtbeginsel gesteeld, kaal. Stijl kort. Stempels dik, zijwaarts afstaand, 

 geel. Kleppen aan de opengesprongen vrucht sikkelvormig teruggeslagen. Meeldraden 

 2-12, vrij. Helmknopjes na het stuiven geel. Katjes tegelijk met de bladen verschijnend . 

 aan langere bebladerde takken (stelen). Bladen bij het verwelken lichter of donkerder 

 bruin wordend. Bladstelen van boven met klieren, die zich soms tot oortjes ontwik- 

 kelen. Zijnerven der bladen van boven weinig uitstekend. Rechtopstaande heesters 

 en boomen. Takken slank, meest kaal. 



