32 



— SALICACEAE. 



Familie 25. 



De katjes zijn cylindrisch, de mannelijke korter (1 :3a5) dan de vrouwe- 

 lijke (1:4a 6), zij zijn dicht-, doch later losbloemig. De katjesschubben 

 zijn lang behaard. Bij de mannelijke bloemen is de achterste klier lang- 

 werpig, afgeknot, de voorste smaller, ook afgeknot, bij de vrouwelijke is 

 de achterste klier bijna vierkant, soms gedeeld en zij omgeeft den steel 

 van het vruchtbeginsel aan den voet, de voorste klier is onregelmatig, 

 klein en smal, soms nauwelijks zichtbaar. 



In de mannelijke bloemen zijn 2, soms 3 of 4, aan den voet dicht be- 

 haarde meeldraden. In de vrouwelijke is het vruchtbeginsel eirond-kegel- 

 vormig, aan den top priemvormig en zijn steel is 2 a 3 maal zoolang als 

 de achterste klier. De stijl is kort, dik, aan den top gedeeld, destempels 

 zijn aan den top uitgerand of gedeeld. 



De doosvrucht is uit een eironden voet lancetvormig, kaal en gesteeld. 



De deelen der plant worden bij het drogen licht zwartachtig. 



De takken breken gemakkelijk aan den voet af, vandaar de naam fragilis 

 voor de soort, fj, 6-20 M. Einde April, begin Mei. 



De variëteit ,5. decipiens 2 ) Hoffm. heeft de schors der takjes ledergeel , 

 terwijl de knoppen zwartbruin zijn en de onderste bladen der takjes breed 

 omgekeerd eirond en zeer stomp zijn. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De Salix fragilis komt in Midden- 

 en Noord-Europa aan waterkanten voor. Bij ons komt hij veel langs oevers 

 en wegen voor , meest aangeplant. De bovengenoemde variëteit is bij 

 Nijmegen (Ooische waard , Hatert, Ubbergen) en op Zuid-Beveland gevonden. 



Volksnamen. De naam kat of kattenhout 

 wordt voor deze wilgensoort wel gebruikt. 



Een bastaard van S. pentandra en S. fragilis is S. cus- 

 pidata ") C. F. Schultz. Van deze is bij ons alleen een 

 vrouwelijk exemplaar aan de Spanjaardsbrug bij Leiden 

 gevonden. De bladen van de stelen der katjes zijn hier 

 meest klierachtig gezaagd , doch soms ook gaafrandig. 

 De volwassen bladen zijn spits of toegespitst, aan de rug- 

 zijde netvormig geaderd en zijn als die van S. fragilis. 

 onbehaard . de boveneinden der stelen hebben echter ver- 

 scheidene klieren. De steunbladen zijn als bij S. fragilis. 

 de takken zijn bruin. 



De mannelijke katjes zijn door het groot aantal meel- 

 draden veel dikker dan die bij S. fragilis en vallen daar- 

 door reeds van verre op. 



S. alba 3 ) L. Schietwilg. (fig. 29). 



Deze soort is meestal een boom, zelden een heester, met bruine of gele 

 kale takken. De bladen zijn langwerpig-lancetvormig (l:5a6), in de 

 bovenste helft het breedst, toegespitst, dicht klein klierachtig gezaagd. Zij 

 zijn eerst aan weerszijden dicht zijdeachtig behaard, doch worden ten slotte 

 van boven vaak kaal, terwijl de beharing van onderen ook wel dunner wordt, 

 zij zijn daar bleek- of blauwgroen (in de jeugd gelijken ze veel op de 

 jeugdige bladen van S. fragilis). De steunbladen zijn lancetvormig. De 

 bladen van de stelen der katjes zijn gezaagd of gaafrandig met eene be- 

 haring als bij de gewone bladen. 



De katjes zijn lang cylindrisch (de mannelijke 1 :5 a 6, de vrouwelijke 

 1:5 a 7), losbloemig. De katjesschubben zijn aan de rugzijde kaal, aan 



') decipiens = bedriegend. ») cuspidata = gespitst. 3) alba = wit. 



