36 



SALICACEAE. — 



FAMILIE 25. 



haartjes liggen in de richting der zijnerven) met iets uitstekend adernet. 

 De steunbladen zijn smal lancetvormig. 



De mannelijke katjes zijn langwerpig (l:2a3), de vrouwelijke later 

 cylindrisch (l:2a4), dichtbloemig. De katjesschubben zijn aan weerszijden 

 lang behaard en lang gebaard. De klieren zijn lang, smal lijnvormig, 

 afgeknot, naar boven iets gekromd. 



De mannelijke bloemen hebben kale meeldraden , in de vrouwelijke is 

 het vruchtbeginsel uit eironden voet kegelvormig, spits, dicht aanliggend 

 zijdeachtig behaard, zeer kortgesteeld (de steel is veel korter dan de klier). 

 De stijl is lang, dun en geel, de stempels zijn lang, draadvormig, zeer 

 zelden gespleten. t\ 1,5—4 M. Maart, April (iets later dan S. Caprea). 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze wilgensoort komt in 

 geheel Europa aan waterkanten en in laaggelegen bosschen voor, bij ons 

 is zij ook algemeen en wordt vaak aangeplant, omdat hare takken zooveel 

 voor de mandenmakerij gebruikt worden. 



Volksnamen. Behalve de naam bindwilg, worden voor deze soort ook 

 de namen katwilg, rijshout , teenhout, twijghout en griendhout in verschil- 

 lende streken gebruikt. 



Een bastaard van S. viminalis en S. purpurea is 6'. rubra ') Huds. Bij deze zijn de bla- 

 den verlengd-lancetvormig , toegespitst, verwijderd flauw getand met iets omgerolden rand. 

 Zij zijn eerst fijn zijdeachtig behaard doch ten slotte van boven kaal en dof. De steun- 

 bladen zijn lijnvormig. 



De katjesschubben zijn spatelvormig, lang en dicht behaard, sterk gewimperd, naar boven 

 steeds zwart- of bruinachtig. In de mannelijke bloemen zijn de meeldraden tot de helft 

 vergroeid, in de vrouwelijke is het vruchtbeginsel steeds zittend en verder grijs zijdeachtig 

 viltig. De stijl en stempels zijn langwerpig-lijnvormig. De katjes zijn zeer kortgesteeld 

 met viltige steeltjes en aan den voet door 3 of 4 bladen omgeven. De mannelijke katjes 

 zijn eirond-langwerpig, de vrouwelijke zijn kleiner, minder dik. 

 De doosvrucht is eirond , door de fijne beharing witgrauw. 

 Deze bastaardvorm is aan de Maas tusschen Heumen en Overasselt gevonden. 



Een bastaard van S. viminalis en S. amygdalina is 

 S. Trevirani*) Spr. Hierbij zijn de bladen lancetvormig, 

 van boven glanzend, zacht behaard, van onderen dof en 

 lichtgroen met eironde , spitse steunbladen. 



De katjes ontwikkelen zich tegelijk met de bladen en 

 zijn cylindrisch. 



De katjesschubben zijn roestgee! en vuilwit behaard. 

 In de vrouwelijke bloemen is het vruchtbeginsel meest wat 

 donzig behaard. 



Tijdens den bloeitijd is deze bastaard gemakkelijk van 

 S. viminalis te onderscheiden door de slappere, mannelijke 

 katjes en door de zeer behaarde vrouwelijke katjes (door 

 de lange haren der katjesschubben). Als de plant bebla- 

 derd is, is zij te herkennen aan het in de jeugd doffe en 

 geelachtige vilt van de ondervlakte der bladen en later 

 daaraan , dat die ondervlakte kaal of bijna kaal is. 

 Deze bastaard is alleen bij Rotterdam aangetroffen. 



Grijze wilg. (Fig. 34). 



Deze wilg is een rechtopstaande heester, zelden boomachtig, met lange rechtopstaande, 

 schijnbaar gegaffelde, brosse takken. De jonge takken zijn grauw-behaard, de oudere 

 worden kaal, zijn geel of roodbruin en iets glanzend. 



De bladen zijn lijn-lancetvormig tot lijnvormig (1:6 a 12), toegespitst, met omgerolden 

 rand, ongelijk fijn klierachtig gezaagd of iets gegolfd. Zij zijn eerst aan weerszijden wit- 

 viltig, doch worden van boven later bijna kaal en vuil donkergroen met verdiepte nerven 

 en worden bij het verwelken bruin. De steunbladen ontbreken meest. 



Salix incana 

 Fig. 34. 



S. incana 3 ) Schrk. 



') rubra = rood. "■) Trevirani = Treviranus. ») incana — grijsgrauw. 



