FAMILIE 29. — POLYGONACEAE. — 63 



groene bladen dragen mei lijn-draadvormige , ruwe, brosse slippen, welke 

 's winters nog donkerder en stijver zijn dan des zomers. 



De vrucht is langwerpig-eirond , circa 5 mM lang, glad, iets boven den 

 voet van 2 zijdelingsche , naar onderen gerichte of kromme stekels voor- 

 zien, welke echter soms tot knobbels gereduceerd zijn. Zij draagt aan 

 den top een ruwen stekel, die even lang als of langer is dan de vrucht. 

 2k 6-9 dM. Juli— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt vooral in Midden- 

 en Noord-Europa algemeen in slooten , vaarten en grachten voor en is ook 

 bij ons vrij algemeen. 



Familie 29. Polygonaceae Juss. Veelknoopigen. 



Kruidachtige planten. Stengel geleed, met zeer ontwikkelde knoopen. 

 Bladen verspreid, in den knoptoestand met omgerolden rand , aan den voet 

 scheedeachtig (de scheede, het tuitje, zet zich boven de plaats waar de 

 bladsteel er uitgaat naar boven voort en omgeeft als een kokertje den stengel). 



Bloemen meestal tweeslachtig. Bloemdek blijvend, onderstandig, kelk- 

 of bloemkroonachtig, 3-6-deelig, vaak de 2 of 3 binnenste slippen grooter. 

 De slippen liggen in den knoptoestand dakpansgewijze. Meeldraden 5-8, 

 aan den voet van het bloemdek ingeplant, een buitenste, vaak alleen aan- 

 wezige krans met het bloemdek afwisselend, een binnenste, waarvan er 

 meestal slechts 2 of 3 aanwezig zijn, voor de zijvlakken van het vrucht- 

 beginsel staand. Helmknopjes 2-hokkig, overlangs openspringend. Vrucht- 

 beginsel met 2 a 3 gescheiden stijlen. Vrucht een 2- of 3-, zelden vierkante, 

 eenzadige noot, ingesloten door de slippen van het vaak opzwellende 

 bloemdek. Zaad recht, met melig kiem wit. 



Voorkomen der Polygonaceae. Tot deze familie behooren als echte 

 hygrophyten Polygonum amphibium (van deze is zelfs een bepaalde water- 

 vorm) en P. Hydropiper, terwijl P. Bistorta als weideplant hiertoe ook mag 

 worden gerekend, verder Rumex Hydrolapathum en R. aquaticus, terwijl 

 R. Acetosa weder weideplant is. 



De naam van Rumex maritimus zou aan een halophyt doen denken, wat 

 deze echter in 't geheel niet is. 



Als ruderalplanten en akkeronkruiden moeten genoemd worden Polygonum 

 aviculare, P. Convolvulus, P. dumetorum en Fagopyrum tataricum. 



Tabel tot het determineeren der geslachten der Polygonaceae. 



A. Bloemdek 4- to 6-deelig, meest 6-deelig, meest groen. De buitenste slippen er van om de 

 vrucht niet vergroot, afstaand of teruggeslagen, de 3 (of 2) binnenste na den bloeitijd 

 vergroot, rechtopstaand, de meest driekante vrucht omsluitend . . . Rumex blz. 64. 



B. Bloemdek 3- tot 6-deelig, meest 5-deelig, meest gekleurd, met meest tamelijk gelijke, alle 

 om de vrucht rechtopstaande slippen. Vrucht Iensvormig of driekant. 



a. Bloemdek 5-(zeldzamer 4- of 6-)deelig, meest bloemkroonachtig, aan de vrucht 

 meest weinig vergroot. Meeldraden 4-8, de buitenste met de bloemdekslippen af- 

 wisselend, de binnenste 2 of 3, zoo zij aanwezig zijn, voor de zijvlakten van het 

 vruchtbeginsel staand, alle aan den voet van het bloemdek ingeplant. Vruchtbe- 

 ginsel door een (vaak ontbrekenden) klierachtigen ring omgeven, welks deelen met 

 de meeldraden afwisselen. Stijlen 2 of 3, vaak aan den voet vergroeid. Vrucht in 

 het bloemdek ingesloten, Iensvormig of driekant. Kiem zijdelings, gekromd, met 

 vlakke, langwerpige zaadlobben Polygonum blz. 73. 



