Familie 29. — polyoonaceae. - 73 



De bladen zijn klein, gesteeld, spiesvormig mei horizontaal afstaande 



of naar boven gerichte spieshoeken. De tuitjes loopen uit in een laneet- 

 vormige, ten slotte franjeachtig ingesneden top en zijn vliezig en wit. De 

 bloeiwijze is een samengestelde tros, wier trosjes met half kransvormig 

 staande, neerhangende bloempjes bezet zijn. De bloemen zijn 2-huizig, 

 klein, met korte, onder het bloemdek gelede bloemstelen. De buitenste 

 vruchtbloemdekslippen zijn aangedrukt, de binnenste eirond, gaafrandig, 

 nauwelijks zoo lang als de vrucht, groen en zonder knobbels. 



De plant is in alle deelen kleiner dan de R. Acetosa. 2J.. 7 cM— 3 dM. 

 Mei, Juni, soms tot den Herfst toe. 



Bij de var. p. multifidus ') Wallr. zijn de oortjes der bladen 2-3-spIetio 

 of tandachtig gelobd. Deze is bij Wassenaar gevonden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt door geheel 

 Europa op zandige, bebouwde en onbebouwde plaatsen voor en is bij ons 

 algemeen. 



Volksnamen. Bijna dezelfde namen als voor R. Acetosa worden voor 

 deze plant gebruikt. 



2. Poly^onum 2 ) Tm. Du izendkn o op. 



Bloemdek 5- (zeldzamer 4- of 6-)deelig, meest bloemkroonachtig, aan de 

 vrucht meest weinig vergroot, doch deze wel omsluitend. Meeldraden 4-8, 

 de buitenste met de bloemdekslippen afwisselend, de binnenste 2 of 3, zoo 

 zij er zijn, voor de vlakken van het vruchtbeginsel staand, alle aan den 

 voet van het bloemdek ingeplant. Vruchtbeginsel met een (vaak ontbre- 

 kenden) ingesneden klierachtigen ring omgeven, waarvan de slippen met 

 de meeldraden afwisselen. Stijlen 2 of 3, vaak aan den voet vergroeid. 

 Vrucht in het bloemdek ingesloten, lensvormig of driekantig. Kiem zij- 

 standig, gekromd, met vlakke, langwerpige zaadlobben. Bloemen meest 

 2-slachtig, zelden veeltelig, in vaak armbloemige bijschermen , die tot schijn- 

 trossen vereenigd zijn. Bladen meest door kleine knobbeltjes iets ruw. 



Biologische bijzonderheden. De bloemen zijn insectenbloemen met sterk 

 kleverige stempels. Zij bevatten meestal honig en zijn vaak tot in het oog- 

 vallende bloeiwijzen vereenigd. 



Tal van soorten, b.v. P. Persicaria, P. aviculare en P. Hydropiper, hebben 

 kleistogame bloemen. Bij andere, b.v. P. minus en P. mite, blijven de dicht- 

 opeenstaande bloemen aan de onderste takken dicht, zoodat bevruchting 

 door zelfbestuiving daar alleen mogelijk is (overgang tot kleistogamie). 



Tabel tot het determineeren der soorten van het geslacht Polygonum. 



I. Stempels niet schildvonnig of ijewimperd. 



A. Stengel niet windend. Bloemdek geleed met de bloemstelen. 



n. Bijschermen in de oksels van (vaak alleen door tuitjes vertegenwoordigde) schut- 

 bladen tot eindelingsche , aarvormige schijntrossen vereenigd. Bloemdekslippen 

 alle even groot, vlak. Klierring aanwezig. 



aa. Bistorta Tm. Stengel rechtopstaand, onvertakt, slechts een dichten schijntros 

 dragend. Bladstelen uit het midden van de ongewimperde tuitjes uitgaand. 

 Bladen in den knoptoestand overlangs gevouwen, waardoor er later duidelijke 



') multifidus = veelspletig. 2 ) van 'tgrieksche polys: veel en gonu: knie. knoop, omdat 

 de stengels zeer knoopig zijn. 



