Familie 29. 



POLYÜONACEAE. 



79 



De bladen zijn langwerpig tol lancetvormig, meest toegespitst, 

 onderen van klierpuntjes voorzien, de onderste zijn kort gesteeld. 

 tuitjes zijn los, meest kaal, kort en fijn gewimperd. 



De schijntrossen zijn verlengd, vaak naar boven verdund, knikkend, 

 bloemstelen zijn zwak klierachtig of zonder 

 klieren. Het bloemdek is rosé of wit , 5-dee- 

 lig, met stompe slippen. De vrucht is aan 

 weerszijden verdiept , de zaden zijn als bij 

 P. tomentosum. ©. 3—12 dM. Juli -Herfst. 



De var. p. incanum l ) heeft een lagen, recht- 

 opstaanden stengel en van onderen witachtig 

 viltige bladen , de var. y. bractedtum /) de 

 Br. heeft de eigenaardigheid, dat de onderste 

 schutbladen van den schijntros in een lijn- 

 vormig blad uitloopen, terwijl de andere min 

 of meer lange bladvormige aanhangsels dra- 

 gen , bij de var. 8. cucullatum 3 ) de Br. zijn 

 2 bloemdekslippen langer dan de 3 andere en 

 kapvormig omgebogen. 



P. nodosum , P. tomentosum en P. Persicaria 

 schijnen niet streng van elkaar te zijn ge- 

 scheiden. Vaak treft men tusschenvormen 

 aan, die door anderen voor bastaardvormen 



van 

 De 



De 



Polygonum nodosum. 

 Fig. 78. 

 Onderste deel van den stengel. 

 Hooger stengeldeel. 



gehouden worden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt overal in Europa 

 op dezelfde plaatsen als P. tomentosum voor en is vrij algemeen bij ons. 



De var. incanum is vrij zeldzaam, terwijl de var. bracteatum en cuculla- 

 tum beide bij 's Gravenhage zijn gevonden. 



Als bastaard van P. tomentosum en P. nodosum wordt genoemd P. speci- 

 osissimum 4 ) Fr. met meer gevulde schijntrossen , 

 grootere vruchtjes en grootere bloemen dan bij 

 P. nodosum. Hij is gevonden bij Leiden , den 

 Haag en tusschen Lunteren en Ede. 



P. Persicaria 3 ) L. Perzikkruid. (Fig. 79). 



Deze plant gelijkt veel op de 2 vorige en heeft 

 een opstijgenden, bij kleinere exemplaren recht- 

 opstaanden stengel , die rond , glad en vaak 

 rood is. Op droge plaatsen is de plant behaard, 

 op vochtige kaal. 



De bladen zijn meest lancetvormig, stomp- 

 achtig of spits, meest zwartgevlekt. Zij zijn 

 korter dan de stengelleden , in een korten steel 

 versmald, groen of witachtig viltig van onderen. 

 De tuitjes zijn nauw aanliggend, kort behaard, 



De schijntrossen zijn vrij lang, stomp en gedrongen, de bloemstelen zijn 

 zonder klieren. Het bloemdek is meest rosé, zeldzamer wit en is ook niet 

 klierachtig. De vrucht is aan weerszijden vlak of op de eene zijde gewelfd, 



Polygonnm Persicaria 

 Fig. 79. 



tamelijk lang gewimperd. 



') incanum =grijsgrauw. ! ) bracteatum = met schutbladen bezet. 3 ) cucullatum 

 kapvormig. J ) speciosissimum = zeer schoon. ") Persicaria = perzikkruid. 



