82 



POLYGONACEAE. 



Familie 29. 



Polyg-onura r-ito 

 Fig. 82. 



P. laxum ') Rchb. 



Deze plant is een bastaard van P. Hydropiper en P. nodosum en komt het meest met 

 P. nodosum overeen, doch de aren zijn slanker, minder gevuld, soms zelfs beneden hier 

 en daar zonder bloemen. Zij is bij Den Haag, Oudenbosch en misschien ook bij Rotter- 

 dam gevonden. 



P. mite 2 ) Schrk. (P. laxiflórum 3 ) Weihe, P. dubium 4 ) Stein, P. hybridum 5 ) 

 Chaubard). Zachte duizendknoop. (Fig. 82). 

 De plant is bijna onbehaard en heeft rechtopstaande of opstijgende stengels. 



De bladen zijn 1-2 cM breed, langwerpig-lancet- 

 vormig of lancetvormig, in een korten steel ver- 

 smald. De tuitjes zijn kort behaard en lang 

 gewimperd. 



De schijntrossen zijn ijl , afgebroken, de bloemen 

 meest roodachtig, zelden witachtig. Het bloemdek 

 is soms van enkele klierpuntjes voorzien. De vrucht 

 is omstreeks 3 mM lang, met onduidelijke puntjes, 

 vrij dof. Sommige zaden zijn driehoekig, andere 

 lensvormig afgeplat. 

 Zij komt voor in 2 vormen : 

 I. longifólium 5 ) Fr. Deze gelijkt op P. Hydro- 

 piper, doch is wel zoo groot als P. Persicaria. De 

 bloemtrossen zijn als bij P. Persicaria, doch langer 

 en de jonge knikkend. De bladen zijn verlengd lancetvormig. 



II. laxiflórum 3 ) Whe. Deze lijkt een breedbladige P. Hydropiper met 

 hangende bloemtrossen. De bladen zijn langwerpig-lancetvormig tot lij n— 

 lancetvormig. 



De soort verschilt van P. Persicaria vooral door de draadvormige, losse 

 overhangende kortgesteelde schijntrossen, van P. Hydropiper door de be- 

 haarde, sterk gewimperde tuitjes en door de roode (niet rood gezoomde),, 

 soms klierachtige bloemen, van P. minus door den meest rechtopstaanden,. 

 hoogen stengel met lancetvormige bladen, die een dikke gele middennerf 

 en vele zijnerven hebben, door de meest klierachtige bloemen met 6 (niet 5) 

 meeldraden, van P. minori-Persicaria eindelijk, doordat zij geen onvrucht- 

 bare bloemen heeft en een veel slankeren bouw, ook door de veel langere 

 bloemtrossen. ©. 1,5-4,5 dM. Juli— Herfst. 

 Deze soort smaakt, evenals P. minus, iets bitter, doch niet scherp. 



Biologische bijzonderheid. De bloemen openen zich maar weinig en daar 

 de helmknopjes iets hooger staan dan de stempels, is spontane zelfbestuiving 

 onvermijdelijk. Soms openen zij zich niet en zijn pseudo-kleistogaam. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze soort komt in Midden- 

 Europa aan slootkanten , in weilanden, in 't algemeen op vochtige plaatsen 

 voor en is bij ons vrij algemeen. 



Een bastaard van P. mite en P. Persicaria is P. bitense Sclmltz (P. dubio-Persicaria 

 Braun). Deze is bij Kampen, bij Ittersum nabij Zwolle en bij Den Haag gevonden. 



P. minus 7 ) Huds. (P. pusillum 8 ) Lmk., P. angustifólium") Rth., P. strictum 1 ") 

 Fr.). Kleine duizendknoop. (Fig. 83). 



>) laxum = slap. 2 ) mite = zacht, smakeloos. 3 ) laxiflórum = slapbloemig. •) dubium = 

 twijfelachtig. 5 ) hybridum = bastaard. «) longifólium = langbladig. ') minus = klein. 

 s ) pusillum = dwergachtig. a ) angustifólium = smalbladig. '") strictum = stijf. 



