Familii: 2[). 



PÜLYGONACEAE. — 



M 



Pólygonum ruinus 

 Fig. 83. 



Deze bijna onbehaarde plant heeft meest een slappen, vaak roodachtig 

 aangeloopen stengel met rechtopstaande of opstijgende takken. De bladen 

 zijn 3 — 6 mM breed, lijn-lancetvormig, met afgeronden of nauwelijks ver- 

 smalden voet, tot het midden even breed en dan geleidelijk versmald , spits. 

 Zij smaken niet scherp. De tuitjes zijn kort behaard, lang gewimperd. 



De schijntrossen zijn vaak niet afgebroken , en 

 staan rechtop aan den top des stengels en der 

 takken. De bloemen zijn kleiner dan bij P. Persi- 

 caria en P. mite. Het bloemdek is meest lichtpurper, 

 zonder klieren. Meeldraden zijn er 5. De vrucht 

 is nauwelijks 2 mM lang, glanzend, aan weers- 

 zijden gewelfd. Van de zaden zijn sommige drie- 

 hoekig, andere lensvormig, zij zijn alle zwart en 

 glad. 0. 1,5-3 dM. Juli— Herfst. 



De var. (3. albidum ') de Br. heeft witte bloemen 

 en is bij Den Haag gevonden , de var. y. latifóliam ) 

 Braun heeft breedere, zeer dunne, bleekgroene 

 bladen en bleekroode bloemen. 



P. Hydropiper, P. mite en P. minus zijn niet 

 steeds streng te scheiden , ook komen er tal van 

 tusschenvormen (bastaarden?) voor. 



Biologische bijzonderheid. De inrichting der bloem met het oog op de 

 bestuiving, is als bij P. mite. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt vooral in Midden- 

 Europa op vochtige en moerassige plaatsen voor en is bij ons vrij algemeen. 



P. minóri-Persicdria Braun (P. Persicaria-minus Döll). Deze bastaard 

 van P. minor en P. Persicaria gelijkt, wat de bladen betreft, op P. Persi- 

 caria. De schijntrossen zijn dichter, als zij in den regel bij P. minus voor- 

 komen , maar zij zijn veel losser dan bij P. Persicaria. De plant gelijkt ook 

 veel op P. mite (zie aldaar). Zij is gevonden bij 

 Den Haag en te Ittersum bij Zwolle. 



P. orien aie :i ) L. Oostersche duizendknoop. 



De plant is ruw behaard en heeft een rechtopstaanden stengel. 



De bladen zijn eirond tot langvverpig-eirond , toegespitst , 

 in den bladsteel afloopend. De bladstelen gaan uit den voet 

 van de gewimperde tuitjes. De schijntrossen zijn dicht, dik, 

 knikkend en los pluimvormig. De b.oemen zijn vrij groot met 

 purperkleurig bloemdek. De vrucht is glanzend. O. 9—24 

 dM. Juli— Herfst. 



Voorkomen. Deze plant is afkomstig uit Indië en China 

 en wordt als sierplant gekweekt, doch is verwilderd gevonden 

 op bouwland tusschen Vaassen en Epe , bij Deventer en bij 

 Delft. 



P. avicuiare 4 ) L. Varkensgras. (Fig. 84). 



Deze plant heeft een meest sterk vertakten, lig- 

 genden , opstijgenden of rechtopstaanden stengel en is kaal , meest donker- 

 groen. 



De bladen zijn elliptisch tot lijnvormig, bijna zittend, spits of stomp, 

 meest klein, aan den rand iets ruw, vlak, met duidelijke zijnerven. De 



Polygonum aviculare 

 Fig. 84. 



l ) albidum = witachtig. 

 4 ) aviculare = vogelminnend. 



7 ) latifolium = breedbladig. 



3 ) oriëntale — Oostersch 



