Famh.ii 29. 



l'ui.YGONACKAl . 



87 



Fig. 90. 



Bloemen van Fagopyrum esculentum. a. lang- 

 stijlige, b. kortstijlige bloem, hk meeldraden. 

 st stempel, h hectarium. 



De plant heelt een rechtopstaanden , naar boven vertakten Stengel met 

 lange leden , die kaal is, behalve in de knoopen en ten slotte meest rood wordt. 



De bladen zijn even lang als of meer lang dan breed, hart-pijlvormig , 

 lang toegespitst, de onderste zijn gesteeld. De tuitjes zijn zeer kort , afge- 

 knot . niet gewimperd. 



De schijntrossen , die uit de bladoksels en de toppen der takken komen, 

 zijn meest tot schermvormige pluimen vereenigd Het bloemdek is wit of 

 roodachtig. Stijlen zijn er 3. De vrucht is driekantig, heeft scherpe gaaf- 

 randige kanten, is toegespitst en zwartbruin. O. 1,5—6 dM. Juni — Augustus. 



Biologische bijzonderheden. De bloemen vallen door de kleur en door 

 het vereenigd zijn tot groote bloeiwijzen zeer op en hebben bovendien een 

 sterken honiggeur, zoodat er dan ook veel insectenbezoek is. De honig 

 wordt door 8 groote, gele klieren aan den voet van het vruchtbeginsel 

 afgescheiden (Fig. 90). 



Door de heterostylie der bloemen is de kruisbestuiving verzekerd. In den 

 langstijligen vorm steken de stempels 

 vrij ver uit de bloem (fig. 90a), even- 

 zoo in den kortstijligen de op de- 

 zelfde hoogte staande helmknopjes, 

 terwijl natuurlijk in den langstijligen 

 de helmknopjes , in den kortstijligen 

 de stempels vrij wat lager, doch ook 

 weer op dezelfde hoogte staan (fig. 906). 

 Zooals bekend is, is de beste wijze 

 van bestuiving die van den kort- op den langstijligen vorm en omgekeerd 

 en zijn dan ook in verband daarmede de stuifmeelkorrels van den kort- 

 stijligen vorm grooter. 



De 3 meeldraden , welke om de stijlen staan , keeren hunne met stuif- 

 meel bedekte zijden naar buiten, de 5 andere zijn meer naar buiten gebo- 

 gen , hunne met stuifmeel bedekte zijden zijn naar binnen gekeerd. Bezoe- 

 kende insecten hebben dus kans aan weerszijden van hun lichaam stuifmeel 

 te krijgen en wel krijgen zij dat in de langstijlige vormen aan den kop, in 

 de kortstijlige aan de borststukdeelen en nu komen in andere bloemen 

 diezelfde plaatsen van hun lichaam tegen de in die bloemen even hoog 

 staande stempels en is dus de bestuiving van lang-op kortstijlige vormen 

 en omgekeerd verzekerd Ook gewone kruisbestuiving en spontane zelf- 

 bestuiving zijn niet uitgesloten, doch hebben minder gevolg. Dat ook de 

 honigbij een gewone bezoeker is , blijkt al daaruit , dat de bijenhouders 

 hunne korven veelal tegen den bloeitijd van de boekweit in de nabijheid 

 der boekweitvelden plaatsen. 



Voorkomen. De boekweit is een uit Midden-Azië afkomstig gewas. 

 Het wordt bij ons algemeen gekweekt en komt ook vrij vaak verwilderd 

 voor. 



Gebruik. De boekweit is een gewas voor de zandgronden en voor de 

 gebrande veengronden, d. w. z. de bovenste laag van den veengrond wordt 

 losgemaakt en na het uitdrogen in brand gestoken , waarna in de asch de 

 boekweit gezaaid wordt. Het zaad wordt gebroken (boekweitengort) of 

 gemalen (boekweitenmeel , gruttenmeel) en door den mensch voor meel- 

 spijzen gebruikt en ook als veevoeder. 



