Familie 30. chknopodiaceae. — 93 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt door geheel Europa 

 op zandige plaatsen langs de zeekusten voor en is ook bij ons vrij algemeen. 



De var. tenuifolia verhoudt zich tot den grondvorm, alsof het een tuin- 

 vorm van deze is. Zij is bij ons herhaaldelijk aangevoerd op zandvlakten 

 in het binnenland. Deze vorm is in het prairiegebied van Noord-Amerika 

 een zeer schadelijk onkruid geworden en daar als Russische distel bekend. 



3. Salicórnia ') Tra. Zee kraal. 



Plant vleezig met cylindrische, gelede takken. Bloemen 2-slachtig. Bloem- 

 dek ongedeeld , slechts met een kleine spleet geopend , met 3-4 samenneigende 

 tandjes, tijdens den vruchttijd sponsachtig, naar boven zwak overdwars 

 gevleugeld, de vrucht omhullend. Meeldraden 1-2, tusschen de tanden van 

 het bloemdek uitstekend. (Zijn er 2 meeldraden, dan verlengt zich de eene 

 na de andere). Stijl kort, 2-spletig. Eitje met één eivlies. Kiem hoefijzer- 

 vormig gekromd naast het zeer weinig ontwikkelde kiemwit liggend. Schijn- 

 baar ontbreken de bladen. De stengel is sterk geleed, ieder lid naar boven 

 verdikt en uitloopend in een kraag, een soort schoteltje, waaropeenvolgend 

 lid smal is ingeplant. Nu hebben nauwkeurige anatomische onderzoekingen 

 geleerd, dat dit walletje als het vrije deel van 2 tegenoverstaande bladen 

 moet worden opgevat, die met hunne scheedeachtige, onderling vergroeide 

 voeten als een mantel het stengellid omgeven en er mee vergroeid zijn. 

 Wat dus als een groene schorslaag om het lid is te zien , is werkelijk het 

 tweetal bladen. Feitelijk zijn de bladen dus kruiswijs geplaatst. Dat dit 

 zoo is, blijkt nog daaruit, dat de stengelleden, als zij heel oud zijn, 

 afschilferen en" de schilfers komen overeen met de beide bladhelften , die 

 de leden omgeven. 



De bloemen zijn moeilijk te vinden , daar ze aan de toppen der takken 

 in de spil der leden zijn weggedoken. Zij staan feitelijk 3 aan 3, als bij- 

 schermpjes in de bladoksels en dus 6 bijeen (zij zijn tot een aar vereenigd). 

 Van ieder 3-tal bloemen staat de middelste steeds iets hooger, de zijdelingsche 

 zijn vaak onvruchtbaar. 



De vrucht is een blaasvruchtje , met een vertikaal, plat, ovaal, behaard zaadje. 



De plant heeft door het schijnbaar ontbreken der bladen en de ingezonken 

 bloemen een zeer vreemd uiterlijk en herinnert , vooral gedroogd , meer aan 

 sommige zeewieren , dan aan hare eigen verwanten. Vaak is zij in plaats 

 van groen ook vuilpurper gekleurd (zie ook Suaeda maritima). 



Biologische bijzonderheden. De Salicornia's zijn echte zoutplanten , die 

 den eersten plantengroei op de schorren en slikken vormen en zelfs mee- 

 helpen tot het verhoogen van deze, want zoo spoedig de kleiafzetting aan 

 de kust zoover is, dat de plant er op kan groeien, gaat, doordat tusschen 

 de stengels der plant slib blijft zitten , de verhooging van den bodem nog 

 sneller. Ook zetten zich tusschen de stengels wieren vast , vooral Micro- 

 coleus chtonoplastes (tot de Cyanophyceae behoorend). 



De bloemen zijn zwak proterogynisch. De stempels leven lang, zoodat de 

 in de nabijheid staande helmknopjes gemakkelijk spontane zelfbestuiving 

 kunnen bewerken. 



Gebruik. De Salicornia's worden in Zeeland als sla of groente gegeten. 



') van het latijnsche sal: zout en cornu: hoorn, een zoutplant, wier takken hoornachtig 

 uitsteken. 



