116 



— CHENOPODIACEAE. 



FAMILIE 30. 



Deze meestal kale, wit- of grijsachtige plant heeft rechtopstaande of uitgespreid opstij- 

 gende stengels. 



De bladen staan verspreid, de onderste zijn bijna driehoekig-pijlvormig, bochtig spits 

 gelobd, de hoogste zijn spies-lancetvormig, de bovenste gaafrandig. De bloemen vormen 

 kluwens, die dicht bijeen staan in naakte of een weinig bebladerde aren, die aan den voet 

 afgebroken zijn. De schutblaadjes der vruchten zijn witachtig, meer lang dan breed, aan 

 den voet afgeknot, diep en priemvormig toegespitst-getand . ruitvormig, bijna driehoekig. 

 De zaden zijn bruin, dof. Overigens gelijkt de plant veel op A. hastatum. Q. 3—9 dM. 

 Juli— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in 

 Europa op ruige plaatsen en langs het zeestrand voor en is 

 bij ons misschien bij Delft gevonden. 



A. Babingtónii ') Woods. (A. crassifolium 2 ) Fr.) Babing- 

 ton's melde (fig 128). 



Deze plant gelijkt ook veel op A. hastatum, doch de 

 onderste bladen zijn driehoekig-spiesvormig of bijna 3-lobbig- 

 spiesvormig, meest bochtig getand, zelden gaafrandig, de 

 hoogere lancetvormig met een spiesvormigen voet, gesteeld. 



De bloemen staan in bebladerde schijnaren. De schut- 

 blaadjes zijn breed ruitvormig, spits, flr.uw getand en tot het 

 midden vergroeid. O. 3—6 dM. Augustus, September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in 

 Europa aan de Oostzeekust voor en is bij ons op Texel, 

 Ameland (Nes) en bij.Ouddorp gevonden. 



Atriplex Babingtónii 

 Fig. 128. 



A tataricum 3 ) L. Tartaarsche melde. 



Deze plant is min of meer witschilferig en heeft een meestal rechtopstaanden, uitgespreid 

 vertakten stengel. 



De bladen zijn diep bochtig getand, de onderste ruitvormig-driehoekig, de hoogere lang- 

 werpig met spiesvormigen voet. 



De schijnaren staan eindelings en zijn niet bebladerd. De schutblaadjes zijn ruitvormig 

 of bijna 3-lobbig, meest getand en zijn ten slotte meestal knobbelig, zij zijn om de vrucht 

 tot het midden vergroeid, ten slotte geheel kraakbeenachtig, wit. De zaden zijn niet ge- 

 snaveld, donkerbruin, glanzend. O. 3-9 dM. Juli— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant behoort thuis in Zuid-Europa op muren 

 en ruigten en is bij ons alleen aangevoerd waargenomen bij Rotterdam. 



A. laciniatum 4 ) L. (A. farinósum 5 ) Dum., Lange, A. arenarium °) Wood., 



A. crassifolium 2 ) Gr. et. Godr.) Gelobde melde (fig. 129). 



Deze plant is eerst witschilferig, doch later vallen aan den stengel de 



schilfers weg en wordt zij geelgroenachtig. De stengel 



is beneden sterk uitgespreid vertakt, naar boven 



ook vaak. 



De bladen zijn langgesteeld , de onderste zijn eirond- 

 spiesvormig, stomp, bochtig getand, soms bijna 

 3-lobbig met wigvormigen voet, de hoogere zijn lancet- 

 spiesvormig. 



De bloemhoopjes zijn armbloemig, de mannelijke 

 vormen een dichte, eindelingsche schijnaar, de vrou- 

 welijke staan alleen of weinige bijeen in de blad- 

 oksels. De schutblaadjes der bloemen zijn ruitvormig- 

 spiesvormig, getand, tot het midden verbonden, als 

 de vrucht rijp is, geheel kraakbeenachtig, hard, 

 witachtig. O'. 2-6 dM. Juli— September. 



•) naar C. C. Babington, professor der botanie te Cambridge f1895. 2 ) crassifolium = 

 dikbladig. 3) tataricum = Tartaarsche. 4 ) laciniatum = ingesneden. •") farinósum = 

 melig. ') arenarium = zand. 



Atripler: laciniatum 

 Fig. 129. 



