FAM1LIM 32. — CARYOPHYLLACEAE. — 131 



vorm a. arvensis is algemeen in het wild, de vorm (3. sativa is in het wild 

 zeldzaam, doch wordt veel als veevoeder gekweekt, de vorm y. maxima is 

 zeldzaam, doch wordt ook gekweekt. 



Volksnamen. Deze algemeen gekweekte plant wordt wel in de meeste 

 streken spurrie genoemd, doch heeft in Groningen ook den naam bokke- 

 baard. In Groningen, Friesland, Drente en den Gelderschen Achterhoek 

 heet zij miere, in de zandstreken van Friesland honnemier, in Westerwolde 

 strikkel, in Groningen, Drente en het oosten van Gelderland watergal en 

 watergeil, terwijl zij op Overflakkee broertjes heet. 



S. Morisónii >) Bor. (S. vernalis -) Willd.). Heidespurrie (fig. 145). 



Uit den penwortel komt ook hier een dicht bij den voet vertakten stengel. 

 De takken worden echter minder hoog dan bij S. 

 arvensis. Zij zijn opstijgend of rechtopstaand , onbe- 

 haard of klierachtig behaard , meest blauwgroen. Zij 

 dragen gewoonlijk slechts 2 (schijnbare) bladkransen 

 (bij S. arvensis gewoonlijk 4). 



De bladen zijn lijn-draadvormig, doch korter dan 

 bij S. arvensis en zonder groef in de lengte. De 

 steunbladen zijn zeer klein. 



De bloemen staan in armbloemige bijschermen en 

 zijn wit. De kelkbladen zijn ovaal, stomp en wit 

 gerand. De kroonbladen zijn ovaal en stomp (fig. 145). 

 Meeldraden zijn er 10, zelden tot 6. De doosvrucht sperguia Morisonü 

 is iets langer dan de kelk. De zaden zijn afgeplat 



met een breeden , gestraalden vleugelrand (fig. 145) en hebben alleen aan 

 de randen puntjes. De vleugel is bruinwit, half zoo breed als het zaad. 

 0O. 7-30 cM. April— Juni. 



De bladen zijn korter, de stengel is slanker dan bij de vorige soort. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt vooral in Midden- 

 en Noord-Europa op dorren zand- en heidegrond voor en is bij ons vrij 

 zeldzaam, alleen op diluvialen zandgrond. 



6. Spergnlaria 3 ) Prsl. Schijnspurrie. 



Kelkbladen 5. Kroonbladen 5, gaafrandig. Meeldraden 10, soms minder. 

 Stijlen 3, zeer kort, zelden 2 of 5. Doosvrucht tot aan den voet met 3 

 kleppen, die met de kelkbladen afwisselen, openspringend. Zaden samen- 

 gedrukt, ovaal-driehoekig of peervormig, al of niet gevleugeld. Bloemen 

 wit, rosé of lila, in bijschermen. 



Bladen lijnvormig. In de oksels der bladen zijn vaak korte takjes aan- 

 wezig, die echter niet zoo zijn, dat de bladen in kransen schijnen te staan. 

 Bloemstelen na den bloeitijd naar beneden geslagen , na het uitstrooien der 

 zaden weer rechtopstaand. 



Kruidachtige, meest klierachtig behaarde planten. 



') naar den Engelschen botanicus uit de 17e eeuw, R. Morison. ') vernalis = voorjaars. 

 3 ) afgeleid van Sperguia; beide geslachten komen nog al veel overeen. 



9* 



