132 



— CARYOPHYLLACEAE. 



FAMILIE 32. 



B. 



Tabel tot het determineeren der soorten van het geslacht Spergularia. 



A. Stengel geheel onbehaard of zeer fijn behaard, rechtopstaand. Kelkbladen spits, eirond- 

 lancetvormig, dubbel zoo lang als de witte bloemkroon, witvliezig met groene rugnerf. 



S. segetalis blz. 132. 

 Stengels liggend of opstijgend, meest boven klierachtig behaard. Kelkbladen stomp, 

 groen, met droogvliezigen rand, zonder nerven of aan den voet met een zwakke nerf. 



a. Bladen stekelpuntig, althans de bovenste lijn-draadvormig, aan weerszijden vlak. 

 Steunbladen verlengd, eirond of eirond-lancetvormig, zilverglanzend. Zaden onge- 

 vleugeld met een verdikten rand, met knobbelige puntjes. Doosvrucht omstreeks 

 even lang als de kelk S. rubra blz. 132. 



b. Bladen vrij stomp, vleezig, van onderen of ook van boven gewelfd. Steunbladen 

 breed-eirond, kort, weinig glanzend. Zaden alle of alleen de 

 onderste gevleugeld. 

 aa. Doosvrucht weinig langer dan de kelk. (fig. 146, links). 



Schutbladen vaak kort of onontwikkeld. Zaden rond- 

 eirond, met knobbelige puntjes, vaak de onderste ge- 

 vleugeld, met verdikten rand. Kelkbladen lancetvormig. 



vrij stomp S. saliua blz. 133. 



bb. Doosvrucht IV» a 2 maal zoo lang als de kelk (fig. 146a). 

 Schutbladen onontwikkeld. Zaden rond met verdikten 

 rand en een witten, gestreepten vleugel. Kelkbladen lang- 

 werpig-eirond, spits S. margiiiata blz. 133. 



S. segetalis') Fenzl. Korenschijnspurrie (fig. 147). 



Uit den penwortel komt een draadvormige, rechtopstaande, van den voet af vertakte 

 stengel, die rond en zeer fijn behaard is. 



De bladen zijn draadvormig, stekelpuntig, met vliezige, breed 

 eironde, meest in fijne slippen gedeelde steunblaadjes. 



De bloemen zijn wit, zeer klein, en staan in onbebladerde 

 bijschermen. De bloemstelen zijn zeer dun, na den bloeitijd 

 overhangend, later weer opgericht, 3 a 5-maal zoo lang als de 

 kelk. De kelkbladen zijn witvliezig, met groene rugnerf, eirond- 

 lancetvormig, spits, dubbel zoo lang als de bloemkroon (fig. 147). 



De kroonbladen zijn stomp. De doosvrucht is eirond, korter 

 dan of even lang als de kelk. De zaden zijn zeer klein, peer- 

 vormig, voorzien van wrattige puntjes, ongevleugeld. 0. 2.5 mM — 

 10 cM. Juni, Juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in 

 West- en Midden-Europa in korenvelden voor, doch is bij 

 ons alleen aan den Maasoever bij Wijk en op bouwland tusschen 

 Geleen en Spanbroek gevonden. 



Fig. 146. 

 Vruchten van S. sa- 

 una en S. marginata. 



Spergularia segetalis 

 Fig. 147. 



S. rübra 2 ) Prsl. Roode schijnspurrie (fig. 148). 



Uit den penwortel komt een aantal bijna liggende, doch later opstijgende 

 stengels, die rond en boven fijn behaard zijn. 



De bladen zijn lijnvormig, de bovenste lijn-draad- 

 vormig, vrij kort, dik, aan weerskanten vlak, 

 stekelpuntig. De steunbladen zijn vliezig, eirond- 

 lancetvormig, toegespitst, meest in fijne slippen 

 gedeeld. 



De bloemen zijn klein, rosé, alleenstaand in de 

 bladoksels of in korte, bebladerde bijschermen. De 

 bloemstelen zijn korter of iets langer dan de vrucht. 

 De kelkbladen zijn lancetvormig, stomp, weinig 

 langer dan of even lang als de bloemkroon (fig. 

 148), tegen de doosvrucht aangedrukt. De doos- 

 vrucht is omstreeks even lang als de kelk en springt met 3 spitse kleppen 



Spergularia rubra 

 Fig. 148. 



) segetalis = koornminnend. 



2 ) rubra = rood. 



