FAMILIE 32. 



— CARYOPHYLLACEAE. 



133 



open. De zaden zijn bijna driehoekig, fijn geknobbeld, ongevleugeld, mei 

 duidelijk verdikten rand. 0,00, ook 4. 5-20 cM. Mei— September. 



Biologische bijzonderheden. De bloemen zijn slechts een dag open van 

 circa 10 uur tot 12% a 2 uur, op heldere dagen. De wijze, waarop zij 

 zich openen en sluiten is als bij Spergula. Zij rieken zwak en vallen meer 

 op dan die bij Spergula, zoodat dan ook het insectenbezoek grooter is. Het 

 zijn vooral kleine bijen, wespen, sluipwespen en zweefvliegen , die komen 

 om honig te halen en dan de kruisbestuiving bewerken. Bij sterke bewol- 

 king blijven zij al gesloten (dan openen zich die van Spergula nog wel) 

 en dan gaan zij evenals daar den volgenden dag open, maar dan is hetzelfde 

 gebeurd als bij Spergula is beschreven. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 op zandigen grond, op bouwland, aan wegen voor. Bij ons is zij algemeen, 

 doch bijna uitsluitend op zandgrond. 



S. saiina') Prsl. Zilte schijnspurrie (fig. 149). 



De stengel is bij deze plant liggend of opstijgend, vertakt, naar boven, 

 evenals de bloemstelen en de kelk, klierachtig be- 

 haard tot onbehaard. 



De bladen zijn aan weerszijden gewelfd, lijn— 

 draadvormig, vleezig, stomp of een weinig spits. 

 De steunbladen zijn breed eirond, kort, witachtig, 

 weinig glanzend. 



De bloemstelen zijn na den bloeitijd teruggeslagen. 

 De schutbladen zijn vaak kort of onontwikkeld. 

 Meeldraden zijn er vaak slechts 3-5. De doos- 

 vrucht is weinig langer dan de kelk. De zaden 

 zijn geelbruin, rond-eirond , met een, door een groeve 

 van de middenvlakte gescheiden, verdikten rand. 

 Zij zijn fijnknobbelig, soms ook glad, ongevleugeld 

 of alleen de onderste in de doosvrucht zijn ge- 

 vleugeld (fig. 149). O en 00. 1-2 dM. Mei— September. 



Als ondersoort rekent men hiertoe 5. média 2 ) Fr. de zeeschijnspurrie, 

 waarbij de bladen van boven vlak zijn en de bloemstelen na den bloei 

 rechthoekig uitstaan. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze 

 soort is op zouthoudenden grond vrij algemeen, 

 evenals ook de ondersoort. 



S. marginata s ) Kittel. Gerande schijnspurrie 

 (fig. 150). 



Hierbij is de stengel meest opstijgend en naar 

 boven, evenals de bloemstelen en kelken, dicht klier- 

 achtig behaard. 



De bladen zijn stijver dan bij S. saiina. 



De schutbladen zijn onontwikkeld. Meeldraden 

 zijn er meest 10. De doosvrucht is VA a 2 maal 

 zoo lang als de kelk. De zaden zijn zwartbruin , 

 rond, met verdikten rand en witten, gestreepten vleugel (fig. 150) 



Spergularia saiina 

 Fig. 149. 



Spergularia marginata 



Fig. 150. 



: ) saiina = zoutminnend. 

 vleugelde zaden. 



Overigens 



-) media = middelste. '•) marginata = gerand, om de ge- 



