FAMILIE 32. — CARYOPHYLLACEAE. — 143 



Biologische bijzonderheden. Als de bloemen opengaan , openen zich de 

 meeklraden en bieden stuifmeel aan de insecten, die natuurlijk niet in 

 grooten getale op bezoek komen, voor kruisbestuiving, de stijlen liggen 

 nu nog tegen elkaar, de stempels zijn nog niet geschikt om stuifmeel op 

 te nemen. Doch al spoedig spreiden zij zich uit en de stempels komen 

 zoo te liggen, dat de van andere bloemen komende insecten hun stuifmeel 

 daaraan af kunnen geven. Daarna verlengen zich de meeldraden, komen 

 op de hoogte der stempels, maar staan eerst nog schuin naar buiten. Tegen 

 dat de bloem zich begint te sluiten, buigen zij naar binnen, leggen zich 

 tegen de stempels en nu heeft er zelfbestuiving plaats, waarop natuurlijk 

 ook de bloemen, die bij ongunstig weer gesloten blijven, aangewezen 

 zijn. Terwijl de open bloemen naar boven staan, krommen zij zich 

 naar beneden. 



Zooals reeds vermeld is, draagt de stengel een rij haren, die in stand 

 afwisselt aan de opeenvolgende leden. De bladstelen zijn iets gegroefd en 

 de randen van die groef zijn gewimperd. De haarlijsten aan de stengelleden 

 worden door regenwater bevochtigd en houden vrij wat water vast. Wat 

 zij niet vast kunnen houden , geleiden zij naar beneden naar de bewimperde 

 aanhechtingspunten der lagere bladen , waar de wimpers dit water vast- 

 houden en er a. h. w. een ring van water om den stengelknoop staat. Wordt 

 daar de hoeveelheid te groot, om te worden vastgehouden, dan glijdt dit 

 langs de lager liggende haarlijst tot het volgend paar bladen. Zoo zijn na 

 een regenbui al de haren door water omgeven en daar de onderste cellen 

 dier haren in staat zijn dit op te zuigen, komt het de plant ten goede. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op allerlei be- 

 bouwde en onbebouwde gronden, door geheel Europa voor en is ook bij 

 ons zeer algemeen. Vroeg in het voorjaar ziet men vele akkers er geheel 

 als mee overdekt. De plant is als vogelvoedsel zeer bekend, de zaden 

 vooral worden door kleine vogeltjes gaarne gegeten. 



Volksnamen. Deze algemeen voorkomende plant heeft natuurlijk tal van 

 volksnamen. Afgezien van de zeer algemeene meer, mier, miere , mure, 

 murik, muring, muur, muurt, worden de namen arf en erf (Groningen en 

 Friesland), endendarm (Walcheren), ganzenmuur (Overflakkee) , hoender- 

 muur (Friesland), hoenderdarm (Zeeuwsch-Vlaanderen) hoensmoes en hoeze- 

 moeze (Walcheren en Zeeuwsch-Vlaanderen), spiering (Overflakkee), 

 vogelmuur en vogelkruid (West-Friesland, Zuid-Holland) en witte muur 

 (West-Friesland , Achterhoek , Zeeuwsch-Vlaanderen) gebruikt. 



S. Hoióstea ')L. Grootbloemmuur (fig. 164). 



Uit den dunnen, langen wortelstok komt een aantal onbehaarde, korte, 

 niet bloeiende en lange , opstijgende , aan de kanten ruwe , vrij broze 

 bloemdragende stengels te voorschijn. Deze zijn vooral beneden vierkant. 



De bladen staan tamelijk ver van elkaar, zij zijn zittend, stijf, lijn- 

 lancetvormig, van den voet af versmald, aan rand en onderzijde der 

 nerven ruw. 



De bloemen zijn groot, wit en staan in veelbloemige, ijle bijschermen. 

 De schutbladen zijn kruidachtig. De kelkbladen zijn lancetvormig, toege- 



') Holostea is de vrouwelijke vorm van Holosteum, dus heelbeen, doch de plant is 

 in 't geheel niet beenig. 



