152 



— CARYOPHYLLACEAE. - 



FAMILIE 32. 



G. paniculata ') L. 

 Uit den krachtiger! 



Gypsophila paniculata. 



Fig. 177. 



1. bloem, 2. vrucht, 3. opengesprongen 



vrucht. 



kens weer een tijdje 

 vlakten voorthollen. 



Bruidsluier (fig. 177). 



wortelstok komt een aantal rechtopstaande, sterk vertakte stengels, 

 die in het onderste deel kort behaard en los bebla- 

 derd zijn. De bladen zijn lancetvormig, zeer spits, 

 meest 3-nervig, beneden paarsgewijze vergroeid, 

 overigens iets vleezig. 



De bloemen zijn wit of rosé , klein , zij staan in 

 een losse, wijd uitstaande pluim. De schutbladen 

 zijn klein, wit gerand. De kelk is 5-spletig, klok- 

 vormig, met stompe, rondachtig-eironde slippen, 

 die een breeden, vliezigen rand hebben. De kroon- 

 bladen zijn niet uitgerand, zij zijn 2-maal zoo lang 

 als de kelk, korter dan de meeldraden en de stijlen. 

 De doosvrucht is kort. De zaden staan niet dui- 

 delijk in rijen. 3-. 6-9 dM. Juli, Augustus. 



De geheele plant is zeer sierlijk met haar groot 

 aantal kleine bloemen en teere fijne steeltjes. Daarop 

 slaat ook de Nederlandsche naam. 



Voorkomen in Nederland en in Europa. De plant 

 is bij ons sierplant en is op onbebouwde, zandige 

 plaatsen verwilderd (Pothoofd bij Deventer, Nieuwe 

 haven bij Zutphen , Galgenbelt te Hoog Keppel, Rotter- 

 dam). Zij behoort thuis in Moravië en Neder-Oostenrijk 

 en is daar een steppenplant, die met Rapistrum perenne 

 de steppenheksen vormt. Als nl. de wijd-vertakte 

 planten zijn afgestorven, worden zij door den wind 

 los gescheurd en bij stormen tot groote klompen 

 samengebald, waarna zij met groote sprongen, tel- 

 door uitstekende deelen van den bodem, over de 



tegengehouden 



G. muralis 2 ) L. Gipskruid (fig. 178). 



Uit den penwortel komt een vrij teere stengel, die zich reeds spoedig 



rijkelijk begint te vertakken. 



Beneden is de stengel kort afstaand behaard 

 met dikke haren, zoodat dit deel scherp aan- 

 voelt, boven is hij kaal. De bladen zijn klein, 

 smal lijnvormig, spits, naar beide einden ver-- 

 smald. De tegenover elkaar staande zijn door 

 een witgerand vlies met elkaar verbonden, dat 

 een losse scheede vormt onder den verdikten 

 stengelknoop. De middelste bladen zijn het 

 langst, zij zijn evenals de geheele plant, iets 

 blauwachtig groen. 



De bloemen zijn klein, langgesteeld , rosé 

 met wat donkerder aderen, soms wit. De 

 bloeiwijze is geheel bebladerd, zoodat men 

 ook kan zeggen , dat de bloemen eindelings 

 en in de oksels der bladen staan. De kelk 

 is 5-tandig, met stompe tanden, die aan den 

 rand eenigszins witvliezig zijn. Hij loopt in 

 den bloemsteel wat spits uit, is dus tolvormig. De kroonbladen zijn l'/ 2 

 maal zoo lang als de kelk en aan den top min of meer uitgerand of getand. 

 De doosvrucht blijft door den kelk omgeven, zij steekt er iets uit, is 

 eirond (fig. 178a) en draagt de zaden in 4 rijen. O. 5-15 cM. Juli— October. 



Gypsophila muralis. 



Fig. 178. 



a. Vrucht. 



') paniculata = in pluimen bloeiend, 

 zelden of nooit op muren.) 



') muralis = muur — (de plant groeit echter 



