KAMIL1E 32. 



CARYOPHYI.LACEAE. 



157 



'3 4 



Dianthus deltoïdes. 



Fig. 185. 



I. bloem in het begin van den bloei, waarbij 

 helmknopjes aan den ingang der kroonbuis 

 staan , 2 stamper in het begin van den bloei- 

 tijd , in 3 sterker vergroot, /; honigkliertjes, 

 fcr afgesneden kroonbladen , m afgesneden 

 meeldraden , 4 bloem later in den bloeitijd 

 na verwijdering der kroonbladen , de meeste 

 helmknopjes zijn afgevallen, de stijlen uitge- 

 groeid, 5 stamper van zulk een bloem. 



Biologische bijzonderheden (fig. 185). De bloem is proterandrisch en wordl 

 door dagvlinders en ook wel door stuifmeel verzamelende zweefvliegen 



bezocht. Om den honig te bereiken, 

 moet de slurf door een buis van 2 

 111M doorsnede kunnen en moet zij 

 12 a 14 mM lengte hebben. De in- 

 gang der buis wordt door een zeer 

 duidelijk honigmerk aangegeven en is 

 in het begin van den bloei nog nauwer 

 dan later , doordat dan de helmknopjes 

 der 5 binnenste meeldraden haar zoo 

 goed als afsluiten. 



Van de 10 meeldraden strekken 

 zich eerst de 5 buitenste zoover, dat 

 zij uit de bloemkroonbuis steken. Als 

 deze hun stuifmeel hebben verloren , 

 volgen de vijf binnenste en daarna 

 strekken zich de beide stijlen en doen 



de stempels uitsteken. Zij blijven schroefvormig gedraaid, zoodat een 

 vlinderslurf , van welke zijde die ook komt, toch zeker een stempeldeel 

 moet raken en dus uit jongere bloemen komend, zeker kruisbestuiving moet 

 bewerken. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in droge bosschen, 

 in weiden, aan randen van wegen, vooral in Midden-Europa voor. Bij ons 

 is zij vrij zeldzaam en komt bijna alleen op diluviale zandgronden en in 

 de duinen voor. 



D. arenarius ') L. Zand anjelier (fig. 186). 



Uit den houtigen wortelstok, die naar boven sterk ver- 

 takt is, komt uit ieder takje een bundel bladen (de plant 

 is daardoor sterk zodevormend). Uit de meeste bladbun- 

 deltjes komt een rechtopgaande of opstijgende stengel, die 

 blauwgroen, onbehaard, niet vertakt of naar boven ver- 

 takt is. 



De bladen aan de niet-bloeiende stengels staan meer af 

 dan aan de bloeiende, de wortelbladen zijn groen, de 

 stengelbladen iets blauwgroen. Alle bladen zijn lijn-priem- 

 vormig en hebben een ruwen rand. De bloemen staan 

 meest alleen aan den top der stengels, zijn wit, aan den 

 voet der plaat met een groene vlek en daar door witte of 

 roode haren gebaard. Zij zijn welriekend. De kelkschubben 

 zijn eirond, stomp, soms toegespitst.. De kelk is cylin- 

 drisch, glad. De plaat der kroonbladen is vinspletig inge- 

 sneden met langwerpig middenveld. 4. 22-45 cM. Juni— 

 Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt 

 in zandige dennenbosschen, op heidegronden vooral in 

 Oost-Europa voor en is bij ons alleen zeker bij Nijmegen , 

 doch twijfelachtig bij Zwolle en 's-Gravenhage gevonden. 



D. superbus 2 ) L. Tuinanjelier (fig. 187). 



Uit den weinig vertakten wortelstok komen enkele niet- 

 bloeiende en ook bloemdragende stengels. De laatste 

 zijn gewoonlijk wat opstijgend en naar boven vertakt, rond, 



Dianthus arenarius. 



Fig. 186. 

 1 voet aan den kelk. 



onbehaard. 



*) arenarius = zand. 



2 ) superbus = prachtig. 



