162 



- CARYOPHYLLACEAE. - 



FAMILIE 32. 



/?. Bloemen in armbloemige schijntrossen. Stengel naar boven klierachtig. 

 Onderste bladen langwerpig-spatelvormig, de hoogere lancetvormig. Vrucht- 

 kelk eirond. Kelktanden lancet-priemvormig . . . . S. gallica blz. 167. 



S. vulgaris ') Grcke. (S. venósa 2 ) Aschers. , S. inflata 3 ) Sm.) (fig. 192). 



Gewone silene. 



Uit den gebogen, vertakten wortelstok komt een rechtopstaande, rolronde, 

 blauwgroene, onbehaarde of iets behaarde stengel, die soms vertakt is. 



De bladen zijn lancetvormig of eirond, spits, gaafrandig, de onderste 

 zijn aan den voet versmald. 



De bloemen zijn wit, zeldzamer rosé, overgebogen en staan in losse 

 bijschermen. De schutbladen zijn vliezig. De kelk 

 staat ver open (fig. 192), is eirond, sterk opge- 

 blazen, met 20 door een adernet verbonden nerven, 

 kaal, met driehoekige, spitse tanden. De kroon- 

 bladen liggen in den knop onregelmatig dakpans- 

 gewijze, zij zijn groot, met 2-spletige plaat, die 

 aan den voet 2 knobbels of kleine schubben heeft. 

 De planten zijn meest 2-huizig. De doosvrucht 

 is bijna bolrond, 4 maal zoolang als de vrucht- 

 drager. 2j.. 3-6 dM. Juli— September. 



Biologische bijzonderheden. De bloemen hebben 

 geen honigmerk. De honig ligt 10 a 12 mM diep 

 verborgen , toch is de ingang in de bloem niet 

 zoo nauw of ook een hommelslurf kan zich naar 

 binnen bewegen. Gewoonlijk zijn echter nachtvlinders de bezoekers. De 

 wijze van bestuiving komt overeen met die, welke bij S. nutans is be- 

 schreven. 



De planten zijn in den regel 2-huizig, dus is zelfbestuiving geheel uitge- 

 sloten; sommige bloemen zijn echter 2-slachtig, proterandrisch en daar is 

 spontane zelfbestuiving mogelijk. 



De opgeblazen kelk schijnt een uitstekend middel om honigroovende 

 hommels te beletten de bloem van buiten te bereiken , doch helpt toch 



niet voldoende, want inbraak is waargenomen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De 

 plant komt op heuvels, aan randen van wegen, in 

 droge weiden in geheel Europa voor en is bij ons 

 vrij algemeen. 



S. cónica *) L. Kegelsilene (fig. 193). 



Uit den penwortel verheft zich de rechtopstaande 

 al of niet vertakte stengel (soms zijn er meer 

 stengels, dan zijn deze opstijgend), die rond, 

 door klierharen grijsachtig groen en aan den voet 

 vrij dicht bebladerd is. 



De bladen zijn ook dicht en kort behaard, dus 

 grijsachtig, lijn- lancetvormig en spits. 

 De bloemen zijn roserood, zelden wit, rechtopstaand, zij staan in een 



Silene vulgaris 

 Fig. 192. 



Silene conica 

 Fig. 193. 



') vulgaris = gewoon. '■') venosa = nervig. 

 ■) conica = kegelvormig. 



') inflata = opgeblazen. 



