FAMILIE 34. — BERBERIDACEAE. 177 



Biologische bijzonderheden. De kleine bloemen lokken door haar honiggeur 

 kleine insecten, die bij het zuigen stuifmeel van de knopjes meenemen en 

 dit op de stempels van andere bloemen overbrengen. Daar bij liet begin van 

 den bloei de helmknopjes \ ., niM van de stempels afstaan, is dan spontane 

 zelfbestuiving onmogelijk, doch deze kan later wel plaats hebben, doordat 

 dan de bloem zich sluit en de helmknopjes tegen de stempels gedrukt worden. 



Volksnamen. De plant wordt, behalve winterpostelein , op Walcheren ge- 

 noemd Amerikaansene spinazie en Russische postelein. 



Voorkomen. De plant is inheemsen in Noord-Amerika en West-Indië. 

 Zij wordt hier als groente gekweekt en komt vrij vaak verwilderd voor, 

 doch bijna uitsluitend op het diluvium en in de duinen. 



4. Calandrïnia ') H.B.K. 



C. compréssa -> Schrad. C al a n d r i n i a. 



Dit is een vleezige plant niet rechtopgaanden stengel. 



De bladen zijn lijn-lancetvormig, vleezig. 



De kelk is 2-deelig, blijvend. De bloemkroon is 3-5-bladig of -deelig, klein, purperrood, 

 nauwelijks langer dan de kelk. Meeldraden zijn er 3 of 4(-5), aan den voet op de bloem- 

 kroon ingeplant. De vrucht is een met 3 of 4 kleppen openspringende doosvrucht. 



Biologische bijzonderheden. De bloem bloeit slechts zeer kort van 9 uur des voormiddag 

 tot des namiddags 1 uur. Dan worden de kroonbladen slap en week, doordat het celsap 

 uit het weefsel treedt en de oppervlakte met een doorzichtig laagje bekleedt. Zulke weeke 

 kroonbladen worden door insecten, vooral door vliegen, bezocht, die het sap oplikken of 

 opzuigen en daarbij den stempel tegelijk met stuifmeel uit andere nog bloeiende bloemen 

 voorzien. 



Ook hier staan eerst de helmknopjes als bij Montia een eindje van de fluweelachtige 

 stempels, doch later voeren zij een schroefvormige beweging uit, waardoor zij op de stem- 

 pels komen te liggen en dus spontane zelfbestuiving niet uit kan blijven. Ook bij regen- 

 achtig weer, als de bloemen gesloten blijven, treedt deze op. 



Voorkomen. De plant is afkomstig uit Chili en wordt wel als sierplant gekweekt. Zij is 

 een paar malen verwilderd gevonden bij Amersfoort, Apeldoorn en Laag Soeren. 



Familie 34. Berberidaceae Vent. Berberisachtige n- 



Houtige of kruidachtige gewassen met verspreid staande, enkelvoudige of 

 samengestelde bladen. Bloemen 2-slachtig. Kelk uit 2 of 3, bloemkroon uit 

 2 afwisselende 2- of 3-tallige kransen van blaadjes bestaand met dakpans- 

 gewijze knopligging. Kroonbladen vaak aan den voet met honigklieren , 

 zelden met bijkroonbladen. Meeldraden in gelijk aantal als de bloemkroon- 

 bladen en voor deze staand, met vaak prikkelbare helmdraden. Helmhokjes 

 door het zich elastisch oprollen van den buitenwand met een klepje open- 

 springend (het eenige voorbeeld van dien aard bij onze inlandsche planten). 

 Eitjes aan den voet of naast den naad zittend. Kiem in de as van het 

 kiemwit liggend. 



Tabel tot het deter mineeren der geslachten der Berberidaceae. 



A. Kelkbladen 6 of 9. Kroonbladen 6, aan den voet met 2 klieren. Vrucht een twee- 

 zadige bes. Heester Berberis blz. 178. 



} ) naar J. L. Calandrini, een Zvvitsersch plantkundige , f1734. 2 ) compréssa 



samengedrukt. 



Heukels, Flora. 12 



