FAMILIE 35. 



RANÜNCULACI.AI . 



185 



en tusschen hakhoul langs onze groote rivieren (Maas, Waal, Rijn , IJsel , 

 Schelde) voor en is waarschijnlijk langs deze uit het Zuiden aangevoerd. 



Eindelijk komt zij nog op eenige plaatsen in de duinen voor en moet 

 daar waarschijnlijk als een in vroegeren tijd verwilderde sierplant beschouwd 

 worden , die op ^Wn kalkhoudenden duingrond stand heeft gehouden. 



C. recta 1 ) L. Rechtopstaande clematis (fig. 215). 



De stengel is meest rechtopstaand, gestreept (fig. 215), behaard. 



De bladen zijn gevind , 5-9-tallig, de bovenste zijn 3-talIig, 

 in de jeugd zacht behaard, later onbehaard. De blaadjes 

 zijn groot, tegenoverstaand, ovaal-lancetvormig, toegespitst, 

 gaafrandig, groen van boven, blauwgroen van onderen. De 

 paren staan vrij ver van elkaar. 



De bloemen staan in vertakte, eindelingsche en blad- 

 okselstandige pluimen. De kelkbladen zijn langwerpig, 

 stomp, bijna glad. De vrucht draagt een niet terugge- 

 bogen, fijn behaard, staartvormig aanhangsel (de blijvende 

 stijl). De plant is vergiftig. 9-15 dM. 4. Juni, Juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt 

 in Zuid-Europa op rotsachtigen, drogen grond voor. Zij 

 is in ons land alleen bij de Bilt en Maastricht (V) gevonden. 

 Zonder twijfel waren dit verwilderde sierplanten. 



Clematis Flammula 

 Fig. 216. 



C. Flammula 2 ) L. Scherpe clematis (fig. 216). 



De stengel is houtig, klimmend, als bij C. Vitalba, slank en bijna glad. 



De bladen zijn langgesteeld. Dit is ook het geval met de blaadjes Ie orde, die tegenover 

 elkaar staan, terwijl de paren 5 a 8 cM vaneen staan. De blaadjes 2e orde zijn ovaal, 

 lancet- of lijnvormig, ongedeeld (zelden 2-3-lobbig), onbehaard. 



De bloemen staan in rijkbloemige pluimen met tegenoverstaande, herhaald vertakte 

 takken. De kelkbladen zijn langwerpig , vrij 

 smal , met stompen of afgeronden top. De vrucht 

 draagt een tamelijk langen, iets behaarden staart 

 (de blijvende stijl). 1,5-4,5 M. b. Juni— Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant 

 behoort op rotsachtige, beschaduwde plaatsen 

 aan de kusten der Middellandsche Zee thuis, 

 zoodat de vondsten in ons land bij Zandvoort 

 (1861), in den Aardenhout bij Haarlem (1866) 

 wel betrekking zullen hebben op verwilderde 

 sierplanten. 



C. Viticella') L. Italiaansche clematis 

 (fig. 217). 



Deze plant komt in uiterlijk wel wat met C. 

 Vitalba overeen, doch is sierlijker. 



De bladen zijn meest dubbel gevind , met lang- 

 gesteelde, zeer ver van elkaar staande, tegenover- 

 staande blaadjes Ie orde, die ook lang gesteeld 

 zijn. De blaadjes der 2e orde zijn gaafrandig, 

 eirond, met afgeronden of bijna hartvormigen 

 voet, soms tot 2- of 3-lobbige blaadjes vergroeid, 

 aan den rand, evenals de blad- en bloemstelen 

 vaak rosé gekleurd. 



De bloemen zijn langgesteeld, groot, violet. 

 De kelkbladen zijn aan den voet wigvormig samen- 

 getrokken, naar het einde zeer verbreed, gegolfd- 

 gekarteld en in het midden met een neerwaarts 

 gebogen spitsje. 1,5-3 M. fc. Juni— Augustus. 



Clematis Viticella. 



Fig. 217. 

 !. vrucht, B. vruchthoopje. 



') recta = recht, naar de groeiwijze. *) Flammula beteekent vlammetje en die naam 

 heeft waarschijnlijk betrekking op den brandenden smaak der plant. •') Viticella is een. 

 verkleinwoord van Vitex, druif. 



