FAMILIE 37. 



PAPAVERACEAE. - 



235 



7> w 



Glaucium flavum 

 Fig. 276. 



G. flavum ') Crntz. (G. luteum*) Scop.) Gele hoorn papaver (fig. 276). 



Uit tien penwortel komt hel eerste jaar een roset van kortgesteelde langwerpige-breed 

 lancetvormige, liervormig-vlndeelige , aan weerszijden dicht 

 borstelig kort-beh aarde, blauwgroene, dikke bladen, wier 

 slippen weer gelobd-getand zijn. In liet tweede jaar komen 

 er verscheid. n liggende of opstijgende stengels, die met on- 

 gesteelde, hartvormig stengelomvattende, langwerpig-eironde , 

 stompe, gelobde bladen zijn bezet. Ook de stengelbladen 

 zijn kortbehaard en aan den rand iets gewimperd. 



De bloemen zijn citroengeel, zeer «root, zitten aan onbe- 

 haarde stelen, die uit de bladoksels komen en aan den 

 stengeltop staan. De kelkbladen zijn witborstelig behaard. 

 De stempel is 2-lobbig, geel. De doosvrucht is zeer lang 

 (langer dan 20 cM), flauw gebogen of recht, onbehaard, doch 

 knobbelig-ruw (fig. 276). 3-6 dM. O0. Juni— Augustus. 



Biologische bijzonderheden. De blauwgroene kleur der 

 plant wordt veroorzaakt door een waslaag, die overmatige 

 verdamping tegengaat en geen zeldzaamheid is bij planten, 

 die dicht aan zee staan en dus een halophile natuur vertoonen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De gele hoornpapaver komt aan de zeekusten 

 en aan de rivieroevers op allerlei gronden voor, vooral in Z.-Europa, doch ook in het 

 Westen. Zij is ook op sommige plaatsen aangevoerd waargenomen. In ons land is zij in 

 1866, 1869, 1880 en ook in 190 L 2 bij Zandvoort in de duinen gevonden. Zij schijnt daarop 

 eene natuurlijke standplaats te staan. 



G. corniculatum *) Curt. Roode hoornpapaver (fig. 277). 



Deze plant gelijkt veel op de vorige, doch zij blijft lager, de bladen zijn meer dofgroen. 

 De wortelbladen worden ook niet zoo groot, zijn steeds diep 

 vindeelig en kortgesteeld. De bovenste bladen zitten niet met 

 een hartvormigen, doch met een afgeknotten voet. Alle 

 bladen zijn in omtrek langwerpig, zij zijn evenals de stengel 

 met borstelharen bezet. De bladslippen zijn grof getand en 

 fijn dicht gewimperd. 



De bloemstelen zijn behaard. De bloemen zijn rood, aan 

 den voet al of niet zwart gevlekt en kleiner dan bij G. luteum- 

 De doosvrucht is verlengd, recht en borstelig behaard (fig. 277) 

 (hierdoor ook van G. luteum te onderscheiden). l,5-.3 dM. 

 0. Juni— Augustus. 



Als variëteiten komen voor : 



/?• tricolor *) Bernh. , waarbij de zwarte vlek der kroonbladen 

 door een gelen zoom is omgeven. 



;■• phoeniceum s ) Crntz., waarbij de bloemen grooter zijn en 

 de kroonbladen rood, doch purper gevlekt zijn. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op bouwland en aan de kusten 

 in de Middellandsche Zeestreek en iets noordelijker voor. De vindplaatsen in ons land 

 wijzen alle op aanvoer van buiten (Zwolle, Pothoofd bij Deventer, graanpakhuis te Apel- 

 doorn, Nieuwe Haven te Nijmegen, Groenhoven bij Leiden, station Waalre, Velsen, 

 Overschie, Venlo, St. Anthonieseiland bij Wijk, Arnhem). 



De var. />. is alleen van het Pothoofd te Deventer bekend (1877), de var. y. van braakland 

 bij de Har.rlemsche trekvaart bij Leiden. 



Glaucium corniculatum' 

 Fig. 277. 



4. Eschscholtzia ') Cham. Eschscholtzia. 



E. califórnica 7 ) Cham. (E. Douglasii 8 ) Hook). 



De stengel is sterk vertakt, opstijgend, onbehaard. De bladen zijn blauwgroen, gevind 

 of vindeeiig met lijnvormige slippen. De bloemen zijn lang gesteeld , groot. De kelk is 

 toegespitst. De bloemkroon is levendig glanzig geel, aan den voet oranje gekleurd. De 

 stempel is 4-deelig. 3-5 dM. O. Juni— Herfst. 



') flavum = geel, naar de kleur der bloem. 2 ) luteum = geel. ') corniculatum 

 beteekent gehoornd en slaat op den vorm der vrucht. <) tricolor = driekleurig. 



5 ) phoeniceum = purperrood. c ) Eschscholtzia is genoemd naar den Dorpatschen ge- 

 neesheer en natuurvorscher J. F. v. Eschscholtz (1793-1831). ; ) califórnica = Californisch. 



") Douglas'. 



