FAMILIE 39. 



CRUC1FERAE. — 



243 



zitten ui eersl dichtbloemige trossen, die later, als de vruchten rijp zijn, ijler worden. De 

 schutblaadjes zijn wit, even lang als de vruchtsteeltjes. De kelkblnden zijn eirond, getand , 

 zeer klein. 6-1 O-maal korter dan de bloemkroon en smaller dan de bloemkroonbuis (fig. 284*). 

 De kroonbladen zijn wit of rosé, aan den top donkerpnrper. De vrucht is rondachtig- 

 eirond, haar omtrek vormt hoven een hoek (fig. 284*). zij is knobbelig rimpelig. •. Tot 

 3 dAV Juni— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op bouwland, muren en wallen 

 in bijna geheel Europa voor en is bij ons alleen bij Apeldoorn gevonden. 



F. capreolata ') L. Rankende duivenkervel (fig. 285). 



Uit den penwortel komt een dunne, sterk vertakte stengel, die met enkel of dubbel gevinde 

 bladen bezet is. De blaadjes zijn langgesteeld, die der 2e orde 

 zittend of zeer kort gesteeld. 2- of 3-lobbig, met wigvormigen 

 voet, van boven groen, van onderen blauwgroen. De blad- 

 stelen der blaadjes ranken. 



De bloemen zitten in losbloemige. rechtopstaande trossen, 

 in of tegenover de bladoksels, zij zijn grooter dan bij 

 F. officinalis nl. 8-12 mM lang, wit of rosé, aan den top 

 zwartpurper. De kelkbladen zijn eirond, spits, wat breeder 

 dan de bloemkroon en half zoo lang als deze. De vrucht- 

 stelen zijn teruggebogen. De vrucht is bolrond, stomp, 

 van boven met 2 diepe groeven (fig. 285). 3-9 dM. O. 

 Juni — September. 



Fumaria capreolata 

 Fig. 285. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt 

 in heggen, aan wallen, op muren en op bouwland, vooral 

 in Zuid- en het Zuidelijk deel van Midden-Europa voor. 

 Noordelijker is zij zeldzaam en waarschijnlijk alleen aan- 

 gevoerd, waarop ook de vindplaatsen bij ons wijzen, nl. het Pothoofd bij Deventer. 

 Welgelegen bij Apeldoorn, een aardappelveld bij Doorn en tusschen Zeist en Driebergen. 



ggende 



F. muralis 2 ' Sonder. M uu rd ui ven kervel (fig. 286). 



Deze plant gelijkt veel op de vorige. Uit den penwortel komt een rechtopstaande, li 

 of klimmende stengel, die evenals de geheele plant blauw- 

 achtig groen is. De bladen zijn dubbel gevind met lang- 

 werpige of lancervormige blaadjes. 



De bloemen staan in losse of vrij dichte trossen, zijn 

 purper of rosé, aan den top zwartpurper, smal, doch vrij 

 groot (6-11 mM lang). De schutblaadjes zijn lancetvormig. 

 korter dan de bloemstelen. De kelkbladen zijn ovaal, 

 even breed of bijna even breed als de bloemkroon, 'i 2 a V3 

 maal zoo lang als deze. De vruchtstelen zijn opgericht 

 of uitgespreid. De vrucht is bijna bolrond, spits, iets 

 meer lang dan breed, glad of met fijne knobbeltjes bezet 

 (fig. 286). 3-6 dM. : . Juni— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant groeit 

 in bouwland, heggen en op muren in Zuid- en Midden- 

 Europa en is bij ons slechts eenmaal in 1859 aangetroffen 

 op een muur te Chartroyze bij Utrecht. 



Tot de familie der Fumariaceae behoort ook de als 

 sierplant veel voorkomende Diëlytra spectabilis D. C. (Dicentra spectabilis Borkh.), zeer 

 bekend als mariatranen of als druipende hartjes. 



Fumaria tnuralia 



Fig. 286. 



Familie 39. Cruciferae Juss. Kruisbloem igen. 



Meestal kruidachtige gewassen met verspreid staande , zelden beneden 

 tegenoverstaande bladen. 



Bloemen in trossen meest zonder schutbladen, tweeslachtig, meestal 

 regelmatig. 



\) van capreoli : draagbanden , omdat de plant rankt. 



2 ) muralis = muur. 



16* 



