FAMILIE 39. 



fkrUFFRAE. 



255 



■-■* .' 



Nasturtium palustre 



Fig. 291. 



N. palustre') D. C (Róripa palustris Rchb.). Moeraskers. (Fig. 291). 



Deze plant gelijkt veel op de vorige. De wortel is spilvormig, daaruit 

 komt een rechtopstaande, opstijgende of liggende, vertakte, gegroefde, 

 onbehaarde stengel. De onderste bladen zijn liervormig-vindeelig, lang- 

 gesteeld, de hoogere vinspletig, met langwerpige, stomp getande slippen, 

 zij zijn bijna zittend en alle zijn onbehaard. 



De bloemen staan in eindelingsche trossen, zijn klein en lichtgeel. De 

 kelkbladen zijn geelachtig, de kroonbladen omstreeks even groot als de 

 kelkbladen. De bloemstelen zijn uitstaand. 



De bauwen zijn langwerpig, gezwollen, de 

 vruehtsteeltjes omtreeks even lang als de vrucht, 

 uitstaand of iets teruggebogen (fig. 291). De zaden 

 zijn geelachtig, glad. O, 00, somtijds zelfs 4. 

 2 — 4 dM. Juni— September. 



Biologische bijzonderheden. Honigkliertjes zitten 

 alleen aan den voet der korte meeldraden. De 

 bloemen vallen , doordat de kroonbladen zoo klein 

 zijn , niet veel op. Overigens is de inrichting met 

 het oog op de bestuiving als bij N. amphibium. 



Soms vormen zich op de onderste bladen knop- 

 pen, die tot nieuwe planten uitgroeien. 



Bij deze plant en ook bij N. silvestre, evenzeer 

 bij Barbarea vnlgaris en Sisymbrium Sophia komen soms koekoeks- of 

 ananasgallen voor. Zij worden veroorzaakt door een galmug (Cecidomyia 

 Sisymbrii) en ontstaan vooral aan den voet der bloemstelen midden in de 

 bloemtrossen. Zij vormen daar witte, zwamachtige weefsels, die als om- 

 geslagen hoedranden de bloemstelen omgeven. Doordien de woekeringen 

 der naburige bloemstelen samenvloeien, ontstaan holle ruimten, waarin de 

 galmuglarven verblijven. Van buiten af gezien lijken die gallen witte knob- 

 bels in de bloeiwijze, die aan de vruchten van den witten moerbeiboom 

 herinneren. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt door geheel 

 Europa aan en in slooten en op moerassige plaatsen voor en is ook bij 

 ons op zulke plaatsen vrij algemeen. 



Tusschenvormen. De Prodromus Florae Batavae vermeldt 2 tusschenvormen , nl. een 

 tusschen N. palustre en N. silvestre, de N. brachystylum Wallr.' 1 ) met vruchten meer dan 

 2 maal zoo kort als de steel en breed lijnvormig (4-5 mM lang en 1 mM breed), deze is 

 op Schiermonnikoog, op Rhoodestein bij Neerlangbroek en bij Muiden waargenomen en 

 een tusschen N. amphibium en N. silvestre, de N. brachycarpum*) met elliptische hauwen , 

 die nauwelijks 2-maal zoo lang zijn als de stijlen en 3 a 4 maal zoo kort als de stelen , 

 die op eenige plaatsen is aangetroffen. 



Het genoemde werk onderstelt, dat er in ons land nog wel meer van zulke tusschenvormen 

 te vinden zijn en geeft dan ook op blz. 100 en vlg. een tabel tot het determineeren dezer 

 hybriden, ontleend aan Rouy et Foucaud's Flore de France. 



3. Barbarea 4 .i R. Br. Barbarakruid. 



Kelkbladen opgericht, bijna gelijk aan den voet, geelachtig. Stempel 

 gaaf of iets uitgerand. Hauwen lijnvormig, cylindrisch-vierkant, iedere 



i) palustre = moeras. ») brachystylum = kortstijlig. 3 ) brachycarpum = kort- 



vruchtig. 4 ) Naar de heilige Barbara, die in 300 n. C. in Nikodema in Klein-Azië leefde. 



