262 



CRUCIFERAE. 



FAMILIE 39. 



Biologische bijzonderheden. De bloemen zijn groot, zoodat het insecten- 

 bezoek sterker is dan bij de meeste andere leden der familie. 



De honigklieren staan aan den voet der kortere en tusschen de voeten 

 der langere meeldraden. De laatste zijn de kleinste. De inrichting der 

 bloem in verband met de bestuiving is dezelfde als van Sinapis bij het 

 overzicht der familie is beschreven. 



Op de wortelbladen worden nogal eens knoppen waargenomen, die tot 

 nieuwe planten uitloopen. 



Volksnamen. Behalve de naam pinksterbloem, die in vele streken ge- 

 bruikt wordt, worden de namen ooievaarsbloem met allerlei dialectische 

 afwijkingen, kievitsbloem en koekoeksbloem veel gehoord. Op Zuid-Beve- 

 land hoort men duivebloem, in Zeeuwsch-Vlaanderen aardappelbloemetjes, 

 in Noord-Limburg katrienkes, in Zuid-Limburg lieveheerehandje en lieve- 

 vrouwekenen, in Zuid-Holland en Noord-Brabant stijfselbloem, in Zuid- 

 Holland veldseringen en op Texel en in Zeeuwsch-Vlaanderen waterbloem. 



De naam koekoeksbloem slaat op het vaak aanwezig zijn van koekoek- 

 spog, d. i. het schuim uitgescheiden door het schuimbeestje , op de plant. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en 

 Noord-Europa algemeen in vochtige weiden en aan slootkanten voor en is 

 ook in ons land op die plaatsen zeer algemeen , doch in het laagveen vrij 

 zeldzaam. De var. (3. dentata is zeldzaam , de var. y. acaulis is alleen van 

 Koudekerke bekend. 



C. amara ') L. Bittere veldkers (fig. 301). 



Uit den horizontalen, iets vertakten wortelstok komen 10 of meer ten 



deele rechtopstaande, ten deele opstijgende of 

 liggende stengels (is er slechts een, dan is die 

 rechtopstaand). De stengel is kantig, vooral 

 naar boven , is soms naar boven vertakt en be- 

 neden min of meer kort afstaand behaard, ge- 

 vuld. De bladen zijn alle gevind. Er is geen 

 wortelroset. De blaadjes der onderste bladen 

 zijn rondachtig-eirond, die der bovenste eirond- 

 langwerpig, alle zijn kortgesteeld of zittend, 

 hoekig getand tot gelobd met een klein stekel- 

 puntje , vaak gewimperd , het topblaadje is grooter. 

 De bloemen staan in trossen aan den top van 

 den stengel en meest ook in de oksels der bla- 

 den, zij zijn wit, zelden lichtviolet, vrij groot, 

 kroonbladen zijn omgekeerd eirond, uitgespreid, 2 a 3 maal zoo lang 

 de kelkbladen (7—15 mM lang). De vruchttros is los, iets gestrekt, 

 hauwen zijn afstaand op afstaande stelen , die meer dan half zoo lang 

 de hauwen zijn, iets knobbelig (fig. 301). De zaden zijn aan den top 

 kort gevleugeld. 1,5-4,5 dM. zj.. Mei, Juni. 



Verwisseling der plant met Nasturtium officinale is zeer goed mogelijk, 

 want werkelijk gelijken zij nog al op elkaar, doch de kleur der helmknoppen 

 en de niet holle stengel zijn eenvoudige middelen ter onderscheiding. 



Tusschen C. pratensis en C. amara komen bastaardvormen voor (C. 

 palustris Peterm.). 



Cardamine amara 

 Fig. 301. 



De 

 als 

 De 

 als 



') amara = bitter. 



