FAMILIE 39. 



— CRUCIFERAE. — 



265 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant groeit in heggen en in bosschen in 

 Zuid- en Midden-Europa. Zij is bij ons niet inheemsen, doch is als verwilderde sierplant 

 op verscheiden plaatsen aangetroffen. 



H. bicuspidata ') Willd. T w e e p u n t i g e damastbloe m. 



Deze plant heeft een niet vertakten stengel. De wortelbladen zijn vrij lang gesteeld, 

 spatelvormig. golfsgewijs gelobd, de stengelbladen zitten, zijn langwerpig-lancetvormig en 

 fijn getand. 



De bloemen staan in trossen, zijn paars en klein. De bloemstelen zijn ongeveer even 

 lang als de kelk. De nagel der kroonbladen steekt niet boven den kelk uit, de plaat is 

 spatel vormig-elliptisch. 



De plant is kort behaard. 1-8 dM. ~4. Mei— Juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant behoort thuis aan de kust der Mid- 

 dellandsche Zee, doch is bij ons als aangevoerd waargenomen op het Pothoofd en bij een 

 meelfabriek bij Deventer en bij Apeldoorn. 



8. Malcólmia 2 ) K. Br. M a 1 c o 1 m i a. 



Kelkbladen rechtopstaand, gelijk of de zijdelingsche met zakvormige aan- 

 hangsels. Stempel bestaande uit twee priemvormige, dicht tegen elkaar 

 liggende plaatjes. Hauwen uitstaand, lijn-cylindervormig met bolle, 1-ner- 

 vige kleppen. Snavel kegelvormig, zelden cylindrisch. Zaden eirond, 

 samengedrukt, niet gevleugeld, in een rij. Hauwen laat openspringend. 



Bloemen violet of purper. Bladen gaaf of bochtig getand, zelden vin- 

 deelig. Planten wit of grijsachtig behaard. 



Tabel tot het determineeren der soorten van het geslacht Malcólmia. 



A. Zijdelingsche kelkbladen met zakvormigen voet. Kroonbladen groot, omgekeerd eirond. 

 Stijl lang, blijvend. Stempelplaatjes bijna tot aan den voet van den stijl gaand. 

 Hauwen slank, behaard ■■ maritima blz. 265. 



B. Kelkbladen alle gelijk. Kroonbladen klein, langwerpig. Stijl kort. Stempel kegelvormig, 

 2-deelig. Hauwen ruw behaard ■• africana blz. 265. 



M. maritima 3 ) R. Br. Zeeviolier (fig. 305). 



Uit den penwortel komt een rechtopgaande, sterk vertakte, los bebladerde stengel 

 met schuin uitstaande takken. De onderste bladen zijn spatelvormig, langgesteeld. stomp, 

 de hoogere lancetvormig, kortgesteeld , de bovenste, 

 onder de trossen zittend, smal lijnvormig, zeer spits, 

 bijna borstelvormig. Alle zijn gaafrandig of getand, 

 met aangedrukte 2-4-deelige haren bedekt, waardoor 

 de plant aschgroen is. 



De bloemen staan in 2-4-bloemige trossen en zijn 

 groot en violet. De kelkbladen zijn 3 a 4 maal zoo 

 lang als de bloemsteeltjes. De schijf der kroonbladen 

 is korter dan de nagel. 



De vruchttros is los. De hauwen zijn recht of ge- 

 bogen, dun, met een dun tusschenschot, behaard 

 (fig. 305). 1-3 dM. D. Mei, Juni. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant 

 behoort thuis op ruige plekken , dicht bij bewoonde 

 plaatsen aan de kusten der Middellandsche Zee en is 

 bij ons waarschijnlijk alleen een verwilderde sierplant, 

 misschien ook aangevoerd. Zij is gevonden in een 

 klaverland bij Koningslust bij Utrecht en aan de Eem 

 bij Amersfoort. 



M. africana 4 ) R. Br. Af rikaansche malcólmia (fig. 306). 



Uit den penwortel komt een rechtopgaande. kantige stengel, wiens takken uitgespreid zijn. 



Malcólmia maritima. 



Fig. 305. 

 kelkbladen met stamper , 

 kroonblad. 



') bicuspidata = tweepuntig. 

 wetenschap en industrie, f1830. 



2 ) naar J. Malcoim, een Engelsch beschermer van 

 :! ) maritima = zee. 4 ) africana = Afrikaansch. 



