266 



— CRUCIFERAE. 



FAMILIE 39. 



De bladen zijn 

 aschgroen. 



Iancetvormig, spits, bochtig getand, ruw behaard. Hierdoor is de plant 



De bloemen staan in trossen en zijn violet, klein. De kelk- 

 bladen zijn 3 a 4 maal zoolang als de bloemstelen. 



De vruchttros is los en draagt boven de onderste nauw 

 een blad en een tak. 



De hauwen zijn hard met dik, sponsachtig tusschenschot. 

 De zaden zijn geel, aan beide einden plat. 1-4 dM. 0. 

 April , Mei. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant is in- 

 heemsch in de landen aan de Middellandsche Zee, waar zij 

 in wijngaarden en op bouwland voorkomt en is bij ons alleen 

 aangevoerd waargenomen op puin bij de gasfabriek te Arnhem. 



9. Sisy'mbrinm ') L. Raket. 



Malcolmia africana 



Fie. 306. 



Kelkbladen opgericht, zelden uitgespreid, aan 

 den voet gelijk. Stempel gaaf of nauwelijks 

 ingesneden. Hauwen lijnvormig, cylindrisch of bijna vierhoekig, met bolle, 

 1-3-nervige, soms ongenerfde kleppen. Snavel zeer kort of niet aanwezig. 

 Zaden ovaal of langwerpig, niet gevleugeld, in 1 rij. 



Bloemen geel, klein of vrij groot. Bladen enkelvoudig of ingesneden. 



Biologische opmerkingen. De Sisymbriumsoorten hebben half verborgen 

 honig in de bloemen en in deze zijn meeldraden en stempel zoo goed als 

 te gelijk rijp. De honig wordt aan den voet der korte meeldraden door 

 honigkliertjes afgescheiden. Bij de meeste soorten maken de bloemen in 

 ■den schermvormigen tros den indruk van stralend te zijn. Dit is niet zoo, 

 maar het komt, doordat de kroonbladen na den bloei niet afvallen, doch 

 zelfs nog voortgroeien en zich als de bladen van een boek op elkaar leggen. 

 Ditzelfde geldt in nog sterkere mate voor sommige Alyssumsoorten. 



De zaden zijn bij alle soorten zeer klein en worden gemakkelijk door 

 den wind verspreid. 



Bij Sisymbrium officinale vallen de bloemen nog al vrij sterk op door 

 hare kleur en is de inrichting met het oog op de bestuiving omstreeks als 

 voor Sinapis is beschreven. Dit is ook het geval bij S. Sophia, doch daar 

 vallen de geelgroene bloemtrossen weinig op en ook zijn daar de bloem- 

 kroonbladen slechts half zoo lang als de kelkbladen. Van de bestuiving 

 der andere soorten is weinig bekend. 



Over de koekoeksgallen bij S. Sophia, zie Nasturtium palustre. 



Tabel tot het deter mineeren der soorten van het geslacht Sisymbrium. 



A. Hauwen naar den top versmald, priemvormig, 2-3 cM lang. Stengel kort behaard. 

 Stelen der hauwen even lang als de kelk. Tusschenschot dun. Bovenste bladen spies- 

 vormig S. officinale blz. 267. 



B. Hauwen overal even dik. Zaden langwerpig of eirond. 



1. Hauwen even dik als de stelen, langer dan 3 cM. Tusschenschot sponzig, met 

 indeukingen voor de zaden, deze bruin. 



a. Onderste stengelbladen vindeelig , meest met aan den benedenrand met een op- 

 staand oortje voorziene slippen, de bovenste gevind met lijnvormige blaadjes. 

 Kelk ver afstaand S. altissimum blz. 267. 



b. Bladen alle gesteeld, met getande, aan den benedenrand met een rechtopstaand 

 oortje voorziene slippen. Kelkbladen opgericht. Bovenste bladen lijnvormig, gaaf. 



S. oriëntale blz. 268. 



) van het grieksche sisymbrion, waarmee verschillende aromatische planten, zooals 

 asturtium officinale, worden aangeduid. 



