270 



- CRUCIFERAE. 



FAMILIE 39- 



Sisymbrium Sophik 

 Fig. 312. 



plaatsen en aan de randen van wegen in Zuid-Europa. Bij ons is zij met 

 zaden op verschillende plaatsen reeds vrij lang geleden ingevoerd. 



S. Sophia ') L. Sophiekruid (fig. 312). 



Uit den penwortel komt een rechtopgaande, al of niet naar boven ver- 

 takte stengel , die min of meer fijn behaard en sterk bebladerd is. De 

 bladen zijn 2-3-voudig gevind. De blaadjes zijn bij 

 de onderste bladen smal lancetvormig , bij de 

 bovenste lijnvormig, met sterharen (de geheele plant 

 is daardoor aschgroen). 



De bloemen staan in eindelingsche trossen, zijn 

 lichtgeel en klein. De kelkbladen staan bijna 

 rechtop , de bloemstelen zijn 3 a 4 maal zoo lang 

 als deze. De kroonbladen zijn korter dan de kelk- 

 bladen. 



De vruchttrossen zijn verlengd , de vruchtstelen 

 staan schuins op. De hauwen (fig. 312) zijn 

 opstijgend, soms gebogen, iets knobbelig met 1-ner- 

 vige kleppen. De zaden zijn klein, roodgeel, glad. 

 3-9 dM. } en misschien ook 00. Mei— Herfst. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op zandige 

 plaatsen, aan kanten van wegen, op puinhoopen in geheel Europa voor 

 en is bij ons algemeen. 



S. Wolgénse ) Bieb. Russische raket. 



Bij deze plant doet zich het merkwaardige geval van seizoendimorphisme voor, aange- 

 zien de plant, die in gewone omstandigheden in Juni bloeit, er geheel anders uitziet dan 

 een in Juli en Augustus bloeienden vorm, die ontstaat als de eerste in zijne ontwikkeling, 

 b.v. door maaien, is verhinderd en er nieuwe zijspruiten worden gevormd. Bij den voor- 

 jaarsvorm ontstaan eerst breede, langwerpige, ten deele spatelvormige, ten deele eironde 

 bladen, die grof uitgeschulpt of wat golfsgewijs ingesneden zijn. Daarna ontstaan vin- 

 spletige en spiesvormige bladen, wier zijslippen lang, doch weinig talrijk zijn, terwijl er 

 een groote,' breede eindslip is. De tijdens den bloeitijd ontstane bladen zijn lijnvormig- 

 langwerpig. 



Bij den later bloeienden vorm zijn de bladen breed eirond, soms met breed wigvormigen 

 of spiesvormig gelobden voet. 



De bloemen zitten in tamelijk rijke trossen, zijn geel en vrij groot. De kelk is bijna gesloten. 



De hauwen zijn langwerpig-lijnvormig, bijna rechtopstaand, staan in bundels, op eenigs- 

 zins uitstaande, korte vruchtstelen. ■ en I D. Juni — Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant is in Zuid-Oost-Europa inheemsch en 

 is bij ons aangevoerd aan het Pothoofd te Deventer en bij Amsterdam. 



10. Steiiophragma 3 ) Celak. 



S. Thalianum '») Celak. (Sisymbrium Thalianum Gaud.). Zandraket (fig. 313). 



Uit den vertakten penwortel komen 1 of meer teere, rechtopgaande, 

 gegroefde, dofgroene, al of niet vertakte, weinig bebladerde stengels, die 

 evenals de bladen door borstelige, 2— 3-deelige haren ruw zijn. De 



') Volgens sommigen afkomstig van het grieksche woord sophia (wijsgeer) en zou dan 

 daarop slaan, dat de plant vroeger veel door heelmeesters gebruikt werd, volgens anderen 

 stamt het af van soos (heil) en phuoo (groeien), dus zou een wondenheelend kruid bedoelen. 



5 ) van den Wolgaoever afkomstig. 3 ) van stenos : smal en phragma: tusschenschot. 



<) naar den duitschen arts J. Thai f 1583. 



