FAMILIE 39. 



CRUCIFERAE. 



285 



Diplotaxis tenuifolia 

 Fig. 333. 



B. Kelkbladen opgericht. Stengel bijna onbebladerd , alleen aan den voet bladen dragend. 



a. Bloemstelen 2 maal zoolang als de kolk. Mauwen 3 maal zoolang als de vruchl- 

 stelen. Kroonbladen 2 maal zoolang als de kelk o. muralis blz. 2Kf>. 



b. Bloémstelen everi larig als de kelk. Mauwen 4 maal zoolang als de vruchtstelen. 

 Kroonbladen hoogstens iets langer dan de kelk D. vimlnea hl/. 286. 



D. tenuifolia') D. C. Zand kool (fig. 333). 



De plant is onbehaard, blauwachtig berijpt, dus gelijkt wel wat op een 

 koolsoort, ook door de groote , gele bloemen als bij Brassica Napus, die 

 ook in een even lossen tros, als bij deze staan, doch die tros verlengt 

 zich niet bij den bloei, als bij B. Rapa. De sten- 

 gel is krachtig, armbladig, ligt voor het onderste 

 deel , staat verder rechtop en is van den voet af 

 vertakt. De bladen zijn gesteeld, de onderste vin- 

 spletig of vindeelig niet lijnvormige, gaafrandige 

 of getande slippen, de bovenste vaak lijnvormig, 

 ongedeeld, bijna gaafrandig. 



De bloemen staan in eindelingsche , okselstandige 

 trossen, zijn citroengeel , groot, welriekend, na 

 den bloei bruin. De kelkbladen zijn roodachtig' 

 geel, de kroonbladen zijn 3 maal zoo lang als de 

 kelk. 



De hauwen staan op lange, schuin afstaande 

 stelen, schuin of rechtopstaand, en zijn boven de 

 invoeging van den kelk kortgesteeld (fig. 333). 3-8 dM. 24.. Juni- Herfst. 



De variëteit jS. integrifólia '-) Koch heeft langwerpige of lancetvormige , 

 grof getande bladen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op onbebouwde 

 gronden en puinhoopen in Midden- en Zuid-Europa voor. Bij ons komt 

 zij vooral op nieuwe gronden, b.v. veel langs spoorwegen en op eenigszins 

 zilten bodem voor. Zij schijnt bij ons meestal te zijn ingevoerd, doch is 

 geheel ingeburgerd. De var. p. integrifólia is bij ons vrij zeldzaam. 



D. muralis ) D. C Muurzandkool (fig. 334). 



De plant is een weinig behaard door rugwaarts gerichte haren, vooral 

 de bladen. Uit den penwortel komt een opstijgende, al of niet vertakte 

 stengel. De bladen staan alleen in een wortelroset, 

 zijn gesteeld, bochtig getand tot vindeelig, met 

 eironde of langwerpige, getande slippen, de eind- 

 slip is omgekeerd eirond, breeder en hoekig 

 getand. 



De bloemen staan in een eindelingschen tros, 

 zijn geel, vrij groot en welriekend. De kelkbladen 

 zijn witgerand, de kroonbladen 2 maal zoo groot 

 als de kelk , plotseling in den nagel versmald. De 

 stijl is lijnvormig, niet aan den voet samenge- 

 trokken. 



De hauwen staan op tamelijk lange, schuin af- 

 staande stelen rechtop of iets afstaand en zijn 

 boven de invoeging van den kelk ongesteeld, bijna 

 parelsnoerachtig (fig. 334). 1,5-4 dM. O of GO. Mei— October. 







Diplotaxis muralis 

 Fig. 334. 



•) tenuifolia = dunbladig. 



2) integrifólia = gaafbladisj. 



3) muralis = muur. 



