288 



— CRUCIFERAE. 



FAMILIE 39. 



Alyssum calycinum 

 Fig. 340. 



lang als het hauwtje of 7_, a '/s maal zoolang. De zaden zijn smal gevleugeld, 2 in ieder 

 hokje. 7-25 cM. 2fc Mei— Juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op zandige en rotsachtige plaatsen 

 in Midden- en Zuid-Europa voor. Bij ons is zij aangevoerd waargenomen op het Pofhoofd 

 te Deventer (1877). op den dijk bij Wilp (1877) en in den Thomaswaard bij Werkendam (1841). 



A. calycinum 1 ) L. Schildzaad (fig. 340). 



Uit den penwortel stijgt een meestal zeer korte stengel op, die zich 

 dadelijk in verschillende takken verdeelt, die aan 

 den voet gekromd en vaak rood gekleurd , zich 

 spoedig verheffen en öf onvertakt zijn of boven, 

 onder de bloemen, zijtakjes uit de bladoksels voort- 

 brengen. Zij zijn eerst geheel bebladerd, doch 

 verliezen tegen den vruchttijd meestal de onderste 

 bladen. De plant is witachtig groen door korte, 

 aangedrukte sterharen, die aan de bladranden en 

 aan de ondervlakte der bladen wat langer zijn 

 (deze vlakte is daardoor witter dan de bovenvlakte). 

 De bladen zijn lancet- of spatelvormig, stomp of 

 afgerond, naar den voet versmald, kort gesteeld, 

 de onderste zijn omgekeerd eirond. 

 De bloemen staan meest alleen in eindelingsche 

 trossen, zijn klein, eerst bleekgeel, later bijna wit, de trossen verlengen 

 zich later sterk. De kelkbladen zijn lancetvormig, spits, rechtopstaand, 

 blijvend en sterk behaard. De kroonbladen hebben een omgekeerd eironde 

 plaat, zijn bijna zoo lang als de kelkbladen en blijven ook. De korte 

 meeldraden hebben aan weerszijden een borstelvormig aanhangsel, de langere 

 zijn ongevleugeld. 



De vruchtstelen zijn uitstaand, de hauwtjes cirkelrond, klein, grijs door 

 sterharen (fig. 340). De zaden zijn smal gevleugeld, 1 a 2 in ieder hokje. 

 5-30 cM. O of OO. April— Juni. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op zandige en 

 steenachtige plaatsen door bijna geheel Europa voor. Bij ons is zij vrij 

 zeldzaam, meest op rivierklei of op daaraan grenzende diluvialen grond. 

 Enkele malen is zij ook op zeeklei en in de duinen gevonden. 



A. campéstre -) L Veldschildzaad (fig. 341). 



Ook deze plant is met sterharen bedekt, doch deze staan verder uiteen dan bij A. calycinum 

 en zijn grooter, de plant blijft daardoor meer groen. Uit den penwortel 

 komt een aan den voet reeds vertakte , liggende of opstijgende , vrij 

 dicht bebladerde stengel, die aan den voet wat houtig is. De bladen 

 zijn breed-lancetvormig, toegespitst, naar den voet versmald, zittend 

 of zeer kort gesteeld, de onderste zijn omgekeerd eirond. 



De trossen zitten eindelings en zijn in den vruchttijd sterk ver- 

 lengd. De bloemen zijn bijna wit, grooter dan bij de vorige soort. De 

 kelkbladen zijn smal spatelvormig en vallen meest af. De langere 

 meeldraden zijn smal gevleugeld, de kortere aan den voet met een 

 gevleugeld aanhangsel. 



De vruchtstelen zijn uitstaand, de hauwtjes cirkelrond, kortbehaard 

 door ster- of enkelvoudige haren (fig. 341,. De zaden zijn gevleugeld, 

 1 a 2 in ieder hokje. 5-25 cM. O. Mei, Juni. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant behoort thuis op 

 zandige en steenachtige plaatsen in Zuid-Europa. Zij is bij ons waar- 

 schijnlijk gevonden op het criquetveld bij den Staatsspoorweg bij 

 Utrecht, ofschoon het niet zeker is, of het niet de volgende soort is geweest. 



Alyssuni campéstre 

 Fig. 341. 



') calycinum = kelkdragend, naar den blijvenden kelk. -) campéstre = veld. 



