FAMILIE 42. — DROSERACEAE. — 329 



Biologische bijzonderheden. De Droserasoorten zijn zoog. insectenetende 

 planten. De bladen zijn zoowel aan den rand als aan de bovenvlakte 

 bezet met zachte, roode, aan den top verdikte wimpers en die top scheidt 

 een helder droppeltje vocht af, dat ze in den zonneschijn doet schitteren, 

 zoodat het is alsof op de bladen in de volle zon dauw aanwezig is, hierop 

 slaat de naam „zonnedauw". Die wimpers zijn niet alle even lang, die, 

 welke aan den rand zitten, zijn de langste en staan straalvormig uit, op 

 het midden van het blad zitten de kortste. Men kan ze niet als gewone 

 haren opvatten, want die bestaan slechts uit een cel of eene rij van cellen, 

 terwijl iedere wimper uit 1 of 2 vaten bestaat met parenchymcellen er om 

 hten. Men noemt ze daarom vaak anders, nl. tentakels. Aan den top 

 van iedere tentakel zit een klier, bestaande uit een groep langwerpige 

 cellen in het midden, waarin het vat of de beide vaten eindigen en daarom 

 heen 1 of meer lagen parenchijmcellen. Door deze klier wordt de droppel 

 kleverige vloeistof aan den top der tentakel afgescheiden en deze vloeistof 

 is zoo taai, dat men haar tot lange draden uit kan trekken. Komen er 

 door den wind b.v. zandkorreltjes mee in aanraking of brengt men er kunst- 

 matig kleine glassplintertjes of kleine suikerstukjes op, dan neemt men geen 

 verandering in de tentakels waar, dan alleen, dat zij meer vocht afscheiden 

 en dat dit vocht zuur van aard wordt. Komt er echter een klein insect, 

 b.v. een mug of een vliegje aangevlogen, misschien verlokt door den schijn- 

 baren honig op de glinsterende kopjes, dan gebeurt er heel wat anders. 

 Is het insect op een der buitenste tentakels aangevlogen en is het daar 

 aan het kleverige vocht blijven zitten, dan buigt zich die tentakel spoedig 

 naar binnen, zij kromt zich tot het kopje dicht bij de bladoppervlakte is 

 gekomen en dat vrij snel, want een kromming van 90° is in 10 minuten 

 waargenomen. Terwijl dit gebeurt, is de uitgeoefende prikkel ook over- 

 gebracht op de naastliggende tentakels, want al spoedig beginnen zich ook 

 deze te krommen en buigen zich ten slotte zoo, dat hunne klierkopjes zich 

 bevinden in de onmiddellijke nabijheid van het eerste, dus van het insect, 

 daarna volgen de iets verder afliggende enz., zoodat al spoedig het insect 

 in het kliervocht van al deze deelen is gehuld en stikt. 



Is het insect op het midden van het blad aangevlogen en daar vast blijven 

 kleven aan de korte tentakels, dan komen ook geleidelijk de omliggende 

 en daarna de verder verwijderde zich ombuigen, zoodat ook nu al spoedig 

 hetzelfde resultaat is verkregen. Er gebeurt echter meer. Het kleverige 

 vocht, dat afgescheiden wordt, verandert van geaardheid, het wordt zuur 

 en er komt een enzijm in , dat geheel met pepsine van het maagsap over- 

 een komt en daardoor wordt het evenals dit geschikt om eiwit, hier het 

 eiwit der spieren van het insectenlichaam, op te lossen en dit opgeloste 

 wordt daarna door de tentakels opgezogen. Is het insect klein, dan is dit 

 na een paar dagen gebeurd en nu buigen zich de tentakels weer om tot in 

 den gewonen stand en ziet men op het blad de onverteerbare overblijfsels 

 van het insect liggen. Al spoedig beginnen zij nu weer vocht af te scheiden 

 en zijn dan gereed om een nieuw insect te vangen. Een zelfde blad kan 

 dit 2 of 3 maal doen, doch sterft dan. 



Brengt men een stukje vleesch of hard eiwit op het blad , dan neemt men 

 ook even goed oplossing daarvan waar. 



Is het gevangen insect grooter, dan buigen zich niet alleen de tentakels, 

 doch ook de bladschijf holt zich uit, waardoor de aanraking met het vocht 

 der klieren inniger wordt. 



