330 



— DROSERACEAE. — 



FAMILIE 42. 



Brengt men 2 kleine vleeschstukjes op verschillende plaatsen van een 

 blad, dan verdeelen zich de tentakels in 2 groepen en wel buigen die, 

 welke het dichtst bij het eene stukje zijn, over dit heen, de andere over 

 het tweede. Door proeven is gebleken , dat de gevoeligheid van de ten- 

 takels voor stikstofbevattende stoffen enorm groot is, zoo bleek Y- imm mG 

 ammoniumcarbonaat voldoende te zijn om de beweging van een tentakel 

 te veroorzaken. 



Misschien staat de geringe wortelontwikkeling bij de Droserasoorten in 

 verband met het opnemen van eiwit uit het lichaam van dieren. Zulke 

 planten toch behoeven niet, zooals alle andere, hunne stikstofvoeding uit 

 den bodem te halen en kunnen dus, zooals werkelijk met de Drosera's het 

 geval is, uitstekend groeien op een stikstofarmen bodem. 



De meeste bloemen bij de Drosera's zijn kleistogaam. Alleen bij zeer 

 gunstig, aanhoudend zonnig weer ontplooien zich de kleine witte bloemen, 

 doch slechts gedurende een enkelen voormiddag. Ook schijnt slechts om 

 de 2 dagen een bloem open te gaan. 



In iedere bloem zijn 3 stijlen, die ieder in 2 spatelvormige lobben ge- 

 deeld zijn, die van boven het stempelweefsel dragen. Deze 6 lobben staan 

 in de geopende bloem straalvormig uit, terwijl de meeldraden rechtopstaan, 

 dus de lobben onder een rechten hoek kruisen, zoodat de helmknopjes 

 boven de stempels staan. Bezoekende insecten, die een weinig honig vinden, 

 die afgescheiden wordt door de gele nagels der kroonbladen, kunnen zoo- 

 wel kruis- als zelfbestuiving bewerken. Zoo spoedig zich nu tegen het einde 

 van den bloeitijd de bloem gaat sluiten, krommen zich de 6 lobben naar 

 boven en wel zoover, dat de stempels met het stuifmeel der knopjes in 

 aanraking komen. In de kleistogame bloemen heeft door directe aanraking 

 zelfbestuiving plaats. 



De zaden zijn zeer klein en worden door den wind verspreid. 



Volksnamen. Behalve zonnedauw heet de plant op vele plaatsen ook 

 vliegenvangertje, terwijl bij Steenwijk de naam heidinnen gebruikt wordt. 



D. rotundifólia ') L Ronde zonnedauw (fig. 395). 



De wortel bestaat uit draadvormige vezels, waaruit een roset van gesteelde 

 bladen en 1-3 dunne bloemstengels komen, die 

 meestal onvertakt zijn. De bladen liggen tegen 

 den bodem, hebben een cirkelronde bladschijf, zij 

 zijn levendig groen, doch rood door de straks be- 

 schreven tentakels. De bladsteel is van boven 

 wit behaard , aan den voet iets breeder en daar aan 

 weerszijden met eenige lange , witachtige borstels 

 bezet. 



De bloemstengel is rechtopstaand en 4 a 5 maal 

 zoo lang als de bladen en draagt een eerst terug- 

 gekromde bijna naar een zijde gekeerde aar van 

 bloemen. 



De bloemen zijn wit, hebben een diep 5-deeligen, 

 bruingroenen, aanliggenden kelk en 5 smalle, spatel- 

 vormige kroonbladen. De doosvrucht is langwerpig, even lang als of langer 



Drosera rotundifólia 

 Fig. 395. 



') rotundifólia = rondbladig. 



