FAMILIE 49. 



- GERANIACEAE. — 



369 



en kunnen door insecten bestoven worden met het stuifmeel uit andere 

 bloemen. Soms buigen zich later de meeldraden weer naar de stempels en 

 kan dus nog spontane zelfbestuiving plaats hebben, als er nog helmknopjes 

 zijn, die stuifmeel bevatten. In allen gevalle zouden dus de bloemen dezer 

 variëteit veel meer op insectenbestuiving zijn aangewezen als die der soort. 

 Merkwaardig is ook, dat men bij deze plant nog heeft gevonden, dat 

 de insecten naar alle bloemen even sterk vliegen of er een honigmerk in 

 is, al of niet. Dit is merkwaardig vooral, omdat men aanneemt, dat het 

 honigmerk als wegwijzer naar den honig dient, zoodat daaruit zou volgen, 

 dat insecten in bloemen zonder honigmerk den honig niet zouden kun- 

 nen vinden. Dit blijkt dus onjuist te zijn. Wel kan men zeggen, dat 

 het honigmerk het aan de insecten gemakkelijker maakt, om den honig te 

 vinden, het is er echter niet bepaald noodzakelijk voor. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze plant komt in geheel 

 Europa op bebouwde en onbebouwde plaatsen voor en is bij ons algemeen 

 vooral op zandgronden, ook in de duinen (weinig op lagen veengrond). 

 Ook de var. pimpinellifolium is bij ons vrij algemeen, vooral op diluvialen 

 zandgrond. 



Volksnamen. Behalve reigersbek heet de plant ook ooievaarsbek 

 (Friesland, West-Friesland), kraanhals (Graafschap Zutphen), storksnavel 

 (Oostelijk gedeelte van Gelderland en Overijsel) , harken (Noord-Limburg), 

 hanekam (Zuid-Limburg). 



rechtopgaande 



E. moschatum ') L. Hér. Muskus reigersbek (hg. 445). 



Uit den penwortel komt een, vaak alleen in het begin, 

 stengel, die rond en van beneden af reeds met 

 uitgespreide, opstijgende takken voorzien is. 

 De stengel en takken zijn afstaand behaard, 

 vooral in de jeugd. 



De bladen zijn tegenoverstaand, gevind (strikt 

 genomen slechts diep vindeelig), gesteeld, lang. 

 De blaadjes zijn langwerpig of eirond, zij nemen 

 naar den top in grootte af, zijn kort gesteeld 

 of zittend, ongelijk dubbel gezaagd, van boven 

 met enkele korte haren voorzien, van onderen 

 op de nerven behaard , de rand is sterk ge- 

 wimperd. Vaak zijn 2 a 3 blaadjes dicht bij 

 den top van het blad vergroeid en vormen een 

 2-3-lobbig topblaadje. De steunblaadjes zijn 

 eirond, stomp, droogvliezig. 



De bloemstelen zijn dicht met klieren en haren bezet en 4-8-bloemig. 

 De schutblaadjes zijn klein, ovaal, spits en droogvliezig. De kelkbladen 

 zijn eirond, kort genaaid, van buiten klierachtig behaard. De kroonbladen 

 zijn even lang als of iets langer dan de kelk, omgekeerd-eirond, gaaf, gelijk, 

 roodachtig lila. De helmdraden zijn onbehaard, doch de vruchtjes dicht 

 behaard. De vruchtsnavel is 3 a 4 cM lang, met 8-10 spiraalwindingen. 

 De plant, vooral de bladen, riekt sterk naar muskus. 1-4 dM. O of OO. 

 Mei — September. 



Erodium moscfaafc oin 



Fig. 445. 



l ) moschatum = muskusachtig. 

 Heukels, Flora. 



24 



