394 — EUPHORBIACEAE. — FAMILIE 62. 



geheel gaafrandig en hebben aan weerszijden der middennerf 6-12 bijna 

 evenwijdige, rechte zijnerven, zij zijn beneden op de nerven behaard. De 

 steunblaadjes zijn half zoo lang als de behaarde bladsteel. 



De bloemen zitten in armbloemige bundels (okselstandige, zittende bij- 

 schermen) en zijn groenachtig wit. De kelk is bijna klokvormig (fig. 470) 

 met 5 lancetvormige, spitse, rechtopstaande, witachtige slippen, die even 

 lang als de kelkbuis zijn. De kroonbladen zijn 5 in getal, klein, 2-spletig, 

 witachtig, korter dan de kelk, kortgenageld met breed eironde, spitse, met 

 de randen naar binnen gebogen plaat. Er zijn 5 naar binnen samenneigende 

 meeldraden en een vruchtbeginsel met een dikken, korten stijl en een 

 zwakken, 2- of 3-lobbigen stempel. De steenvrucht is bolrond en zit op 

 den vlakken kelkvoet. Zij is eerst rood, later zwart, iets vleezig en bevat 

 2 of 3 naar beneden versmalde en aan den top met een kleine groeve 

 voorziene, bruinachtige zaden. /S-2&£. r), 1%L+' S&jttï~~4>vi . 



Biologische bijzonderheden. De bloemen vallen door haar kleur weinig 

 op, doch door de schijf om het vruchtbeginsel wordt vrij wat honig afge- 

 scheiden. Zij zijn meest protrandrisch , want als de naar binnen opensprin- 

 gende helmknopjes hun stuifmeel loslaten, is de stempel nog meestal weinig 

 ontwikkeld. De stempel staat lager dan de helmknopjes. Het insectenbezoek 

 is natuurlijk niet groot, doch komen zij, dan bewerken zij kruisbestuiving. 

 Tegen het einde van den bloeitijd valt er ook stuifmeel op de dan rijpe 

 stempels en heeft er dus zelfbestuiving plaats. 



Voorkomen en gebruik. Deze heester komt in kreupelhout en in bosschen, 

 vooral in Midden- en Noord-Europa voor en is ook bij ons op dergelijke 

 plaatsen algemeen. De bast dient als purgeermiddel, uit het hout wordt 

 een fijne houtskool gemaakt, o. a. voor buskruit. 



Volksnamen. Groot is het aantal namen, dat voor dezen heester in 

 gebruik is. In het Oosten van Overijsel en Gelderland gebruikt men de 

 namen bloedhout en kruidhout, in Friesland bijspijlenhout en honnebeishout, 

 in Zuid-Holland boerenrabarber, Laxeerbast en rambasjes, in Oostelijk Drente 

 doodskralen en daar en in het Oosten van Gelderland en Overijsel sprakel, 

 in Waterland basjes, in Noord-Limburg duivelskersenhout en pinnenhout, 

 in Zuid-Limburg hondebeien en hondskersenhout, in het Oostelijk deel van 

 Noord-Brabant honzehout, in Salland en de Graafschap Zutphen sporken- 

 hout en wakelenhout, in Utrecht en Groningen stinkboom, bij Staphorst 

 vuilbessenhout, terwijl eindelijk de naam vuilboom, die natuurlijk ook slaat 

 op de purgeerende eigenschappen , vrij algemeen gebruikt wordt. 



Familie 62. Euphorbiaceae Juss. Wolfsm eikachtige n. 



Bloemen steeds eenslachtig. Bloembekleedsels onderstandig, vaak onvol- 

 komen of geheel ontbrekend. Helmhokjes met een dwarsspleet openspringend. 

 Vruchtbeginsel meest 3- of 2-hokkig, ieder hokje met l of 2 hangende, 

 omgekeerde eitjes, die aan den top een vleezig aanhangsel hebben. Stijlen 

 en stempels gescheiden of verbonden. Vrucht meest 3- of 2-knoppig, de 

 deelvruchtjes bij rijpheid loslatend van een centraal blijvend zuiltje, 

 zelden steenvruchtachtig. Kiem meestal recht, in de as van het vleezig 

 kiemwit liggend. 



