FAMILIE 62. 



EUPHORBIACEAE. 



405 



Euphorbia Peplus 

 Fig. 484. 



wrattekruid (Texel, Walcheren, het melksap heet geschikt om wratten weg 

 te maken), zilver onder water (Goeree, Tholen) en sjalappe (Zeeuwsch- 

 Vlaanderen). 



E. Peplus') L. Tui n wolf smel k (fig. 484). 



Deze plant is onbehaard en blauwgroen. Uit den witten penwortel komt 

 een rechtopstaande of opstijgende, vaak aan den 

 voet vertakte stengel met niet bloeiende en bloeiende 

 takken. De bladen zijn gesteeld, omgekeerd eirond, 

 gaafrandig, stomp, vaak ingedeukt aan den top, 

 wigvormig in den bladsteel versmald. 



Het scherm is 3-stralig, de stralen zijn herhaald 

 2-deelig. De omwindseibladen hebben denzelfden 

 vorm als de gewone bladen. De bladen der 

 omwindseltjes zijn eirond met een zeer klein stekel- 

 puntje. De klieren zijn geelachtig wit met ver- 

 lengde hoorntjes. De vruchtjes zijn klein en hebben 

 op den rug 2 zwak gevleugelde kielen (fig. 484). 

 De zaden zijn (fig. 484) ' 2 mM, 6-kantig, van 

 binnen met 2 diepe groeven, de 4 buitenste vlakten 

 ieder met 4, de zijdelingsche ieder met 3 groefjes. Zij zijn eerst blauw- 

 grijs , ten slotte lichtbruin. 7-30 cM. 0. Juli — Herfst. 



Van de veel er op gelijkende E. helioscopia is de plant dadelijk door de 

 gaafrandige bladen te onderscheiden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 op bouw- en moesland voor en is bij ons algemeen, vooral op kleigrond. 



Volksnamen. Op vele plaatsen heet de plant weder heksenmelk (Drente, 

 Overijsel, Gelderland), in de Oostelijke deelen van Gelderland en Overijsel 

 ook bollekruid, in West-Friesland zilverblad, op Walcheren kroontjeskruid, 

 in Zeeuwsch-Vlaanderen ook zoo en ook wrattekruid. 



E. exigua 2 ) L Kleine wolfsmelk (fig. 485). 



De plant is kaal , geelgroen , soms iets blauwgroen, 

 komt een rechtopstaande of opstijgende stengel, 

 die meest aan den voet vertakt is en soms beneden 

 ook eenige onvruchtbare takken draagt. De bladen 

 zijn lijnvormig, zitten meest met een breederen 

 voet, zij zijn zeldzamer lijn-wigvormig, spits of 

 stompachtig, stekelpuntig. 



Het scherm staat sterk uiteen , is meest 3-, zeld- 

 zaam 4-5-stralig, de stralen zijn herhaald 2-deelig. 

 Zoowel de bladen van het omwindsel als van de 

 omwindseltjes zijn lijnvormig, met een breederen, bijna 

 hartvormigen voet. De klieren zijn geel en hebben 

 verlengde hoorntjes. De vruchtjes zijn 2 mM en 

 hebben een afgeronden rug (fig. 485). De zaden 

 zijn vierkant, eerst blauwgrijs, later zwartbruin, 

 rimpelig (fig. 485). 7-22 cM. 0. Juni— Herfst. 



Deze soort is door de kleine vruchtjes, die meest in grooten getale voor- 



Uit den penwortel 



Euphorbia exigua 

 Fig. 485. 



y Peplus, een plant die op Peplis gelijkt. 



2) exigua = klein. 



