FAMILIE 64. 



BUXACEAE. 



413 



De meeldraden zijn veel korter dan de schutbladen. De vruchten zijn 

 groot, cirkelrond, zittend of bijna zittend, de zijdelingsche helften zijn door 

 tot de as indringende groeven gescheiden, de deelvruchtjes breed gevleugeld- 

 gekield (fig. 495, 2). De stempels zijn zeer lang, teruggebogen, afvallend. 

 15-25 cM. ü. juli— October. 



Deze soort is door de fraai groene, in gedroogden toestand doorschijnende 

 bladen en de meest zeer talrijke vruchten gemakkelijk te herkennen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in stilstaande en 

 langzaam stroomende wateren in Noordelijk Europa voor en is bij ons 

 vrij zeldzaam. 



Familie 64. Buxaceae KI. et Grcke. Buksachtigen. 



Houtige gewassen met meest gaafrandige, altijd groene bladen zonder 

 steunbladen. 



Bloemen alleenstaand of in trossen, 2-, zelden 1-huizig, meest met 

 rudimentaire geslachtsdeelen van het andere geslacht. Meeldraden 4 tot 

 talrijk. Vruchtbladen 3 of 2-4, verbonden, ieder met 1-2 eitjes. Stijlen 

 gescheiden. Vrucht een doos- of een steenvrucht. Zaden met kiemwit. 



1. Büxus ') Trn. 



B. sempervirens-) L. Palmboompje (fig. 496). 



Deze plant is een sterk vertakte heester of een klein boompje met geelachtig, zeer hard 

 hout, terwijl de bebladering een onaangenamen geur van 

 zich geeft, die door een alkaloïd: buxine, veroorzaakt 

 wordt. De jongere takken zijn behaard, bijna vierkant. 

 De bladen zijn tegenoverstaand, lederachtig, blijvend, zij 

 staan dicht opeen, zijn elliptisch, stomp, kort gesteeld, 

 met gewimperden steel, van boven glanzig, donkergroen, 

 van onderen witachtig met van boven duidelijk uitstekende 

 zijnerven (vooral bij de gedroogde bladen), gaafrandig, 

 aan den rand iets behaard en daar vaak iets teruggebogen. 



Plant eenhuizig. De bloemen zijn groen-geelachtig, 

 riekend, zij staan in de bladoksels der hoogere takken tot 

 korte, dichte aren vereenigd en wel bestaat elke aar uit 

 mannelijke bloemen of uit vele mannelijke bloemen en 

 een vrouwelijke bloem. De schutbladen der mannelijke 

 bloemen gelijken op de bloemdekbladen, de vrouwelijke 

 bloem heeft aan haar voet meest ook 1 of 2 zulke schut- 

 bladen. De mannelijke bloemen hebben een ongelijk 

 4-bladig of 4-slippig bloemdek, waarvan telkens de 2 tegenoverelkaar liggende deelen gelijk 

 zijn en 4 meeldraden. De vrouwelijke bloemen hebben een 5-bladig of 5-slippig bloemdek 

 en een vruchtbeginsel met 3 korte, blijvende stijlen en groote, zijstandige stempels. De 

 doosvrucht is door de stijlen 3-puntig (fig. 496). De buitenste laag van den vruchtwand 

 scheidt zich, als de vrucht rijp is, in 2 lagen, de buitenste kleppen zijn, doordat ook de 

 stijlen zich overlangs splitsen, iets 2-puntig, de binnenste zijn lederachtig en ieder dezer 

 omsluit 2 zaden. Deze zijn zwart, glanzend, langwerpig-driehoekig (fig. 496). 1-4 M. 

 Ij. Maart, April. 



Biologische bijzonderheden. Hoewel de bloemen door de kleur van het bloemdek niet 

 sterk opvallen, zijn de mannelijke bloemen goed kenbaar, doordien de gele helmknoppen 



Bujcus sempervireii3 

 Fig. 496. 



! ) van het Grieksche puxos, hetgeen waarschijnlijk samenhangt met puknos: dicht, om 

 den dichten bladstand. -) sempervirens = altijd groen. 



