414 



EMPETRACEAE. 



FAMILIE 65. 



al uit de knoppen naar buiten steken. Er komen dan ook nog al insecten op bezoek. 

 De bloemen bevatten dan ook honig, die bij de vrouwelijke bloemen door 3 kleine, 

 vleezige nectarien, die op het vruchtbeginsel zitten, wordt afgescheiden, terwijl in de man- 

 nelijke het rudimentaire vruchtbeginsel het nectarium is. De aren zijn zwak proterogynisch, 

 doch de stempels blijven zoolang geschikt om stuifmeel op te nemen, tot alle helmknopjes 

 in de mannelijke bloemen zich geopend hebben , dus kan bij insectenbezoek kruisbestuiving 

 uit naburige mannelijke bloemen plaats hebben. Aangezien echter de insecten meestal op 

 de vrouwelijke bloem aan den top der aar het eerst komen vliegen , heeft er meest bestui- 

 ving plaats met stuifmeel uit naburige planten. Windbestuiving schijnt ook niet uitgesloten. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant behoort in Midden- en Zuid-Europa 

 thuis in bergachtige streken, vooral naar het Oosten toe. Bij ons wordt zij veel als sier- 

 heester gekweekt en is eenige malen verwilderd aangetroffen. 



Volksnamen. De namen palmboompje en palmstruik worden veel gebruikt, het verwante 

 pameboom wordt in Zuid-Limburg, tuinpalm op Walcheren en in Zeeuwsch-VIaanderen, 

 heggepalm op Walcheren en in de graafschap Zutphen gebruikt, op het eerstgenoemde 

 eiland spreekt men ook van boompalm, in de laatstgenoemde streek ook van bospalm, 

 terwijl op Walcheren ook bus en buksboom gehoord wordt en wijpalm in Noord-Limburg, 

 de laatste naam in verband daarmede, dat palmtakken bij sommige kerkelijke feesten als 

 versiering gebruikt worden. 



Familie 65. Empetraceae Nutt Kraaiheideachtigen. 



Houtige gewassen met verspreid staande, lijn- tot naaldvormige bladen. 

 Bloemen meest eenslachtig. Kelk en bloemkroon 3-bladig of -slippig, onder- 

 standig, in den knoptoestand dakpansgewijze liggend. Helmhokjes in de 

 lengte naar binnen openspringend. Vruchtbladen 6-9, tot een vruchtbeginsel 

 vergroeid, ieder hokje met een zaadje. Vrucht een steenvrucht. 



1. E'mpetrnm 1 ) Trn. 



E. nigrum-) L. Kraaiheide (fig. 497). 



Deze onbehaarde heester heeft liggende, kruipende, vooral naar boven 

 dicht bebladerde, vrij sterk vertakte, aan den top rechtopstaande stengels.- 

 De takken zijn roodbruin en draadvormig. De bladen zijn klein en zitten 

 zoo dicht bijeen, dat ze schijnbaar in kransen van 3 of 4 staan. Zij zijn 

 zeer kort gesteeld, glanzend, altijd groen, lijnvormig-langwerpig, stomp- 

 achtig met een van onderen witte middennerf, aan den 

 rand iets ruw, dik lederachtig, met omgebogen rand. 

 Zij hebben geen steunblaadjes. 



De bloemen zitten alleen (zelden 2 of 3 bijeen) in 

 de bovenste bladoksels, aan korte takjes, die 3schub- 

 achtige schutbladen (bij 3 bloemen 4) dragen. De bloe- 

 men zijn klein. De plant is 2-huizig, zelden zijn er ook 

 2-slachtige bloemen bij. De mannelijke bloemen heb- 

 ben 3 kelkslippen , 3 kroonbladen , 3 meeldraden en een 

 rudimentair vruchtbeginsel, de vrouwelijke hebben ook 

 3 kelkslippen en 3 kroonbladen, doch rudimentaire 

 meeldraden en een vruchtbeginsel met een korten 

 stijl en 6-9 straalswijs uitstaande 2-spletige stempels. De kelkslippen zijn 



i) van het grieksche en: op en petra: rots. Vroeger is de naam gebruikt voor een 

 andere op rotsen levende plant (welke is onbekend) en later door Linnaeus op deze over- 

 gebracht, omdat deze ook in Alpenstreken op rotsen groeit. -) nigrum = zwart. 



