416 — UMBELLIFERAE. — FAMILIE 66. 



onderstandig. Kelkzoom onduidelijk of 5-tandig. Kroonbladen 5 (wit, 

 roodachtig, zeldzamer geel of blauwachtig), ongedeeld of uitgerand, vaak 

 door een naar binnen gebogen spitsje schijnbaar omgekeerd hartvormig. 

 Meeldraden 5. Vruchtbladen 2 met 2 stijlen, die op een schijf staan, die 

 zich op het vruchtbeginsel uitbreidt. Vrucht ten slotte in 2 zoog. deel- 

 vruchtjes uiteengaand, die nog een tijdlang door een ongedeelde of 2-deelige 

 weefselstreng, het zuiltje verbonden blijven. Aan de deelvruchtjes onder- 

 scheidt men de rug- en de buikvlakte, met de laatste liggen zij tegen elkaar. 



Men ziet verder op de oppervlakte van ieder deelvruchtje 5 zoog. hoofd- 

 ribben loopen (dus op de geheele vrucht 10), nl. een rib op het midden 

 der rugzijde, de middenrib en aan weerszijden, daar waar de buikvlakten 

 elkaar aanraken , de zijribben (deze gaan soms op die buikvlakte over). 

 Tusschen de middenrib en de zijribben vindt men aan weerszijden nog een 

 hoofdrib. De buikvlakte heeft dus in den regel geen ribben. De ver- 

 diepingen tusschen de ribben heeten groeven (ook niet aan de buikvlakte), 

 zij zijn vaak door een bijrib , die soms boven de hoofdrib uitsteekt, gedeeld. 

 In de groeven, evenals ook aan de buikzijde, liggen vaak in de vruchtschil 

 met aetherische oliën gevulde blaasjes, die de zoog. striemen vormen, die 

 vooral op de dwarsdoorsnede der vrucht goed zichtbaar zijn als donkere 

 stippen. 



Het zaad is in iedere deelvrucht steeds met den vruchtwand vergroeid. 



Biologische bijzonderheden. De kleine bloemen vallen door haar ver- 

 eeniging tot groote bloeiwijzen sterk op. Een bijzonder middel om de 

 bloeiwijzen nog meer op te doen vallen is het stralen der schermen, d. w. z. 

 de buitenste bloemkroonbladen der buitenste bloemen van het scherm zijn 

 veel grooter dan de andere. Als lokmiddel dient verder bij sommige soorten 

 de geur, b.v. bij Heracleum en bij Pimpinella magna. De honig wordt door 

 het kussen op het vruchtbeginsel , waarop de stijlen staan , afgescheiden , 

 de meeldraden staan er omheen, zoodat het kussen onbedekt is en de 

 honig dus gemakkelijk bereikbaar is voor allerlei soorten insecten. Alleen 

 vlinders en langsnuitige hommels kunnen het vernisachtige laagje honig 

 niet opzuigen (evenmin als bij Hedera, Cornus, Euonymus), doch kevers, 

 vliegen, muggen en andere insecten met korte slurven nemen het gemak- 

 kelijk op. Het wemelt dan ook op de schermbloemen van kevers uit de 

 geslachten Anthrenus, Dasytes, Meligethes, Telephorus en Trichius en van 

 een groot aantal soorten vliegen en muggen. 



De bloemen zijn bijna steeds protrandrisch. De meeldraden ontwikkelen 

 zich na elkaar. Bij het opengaan der bloem is een meeldraad zoo gebogen, 

 dat zijn knopje over den stempel ligt. Is deze uitgebloeid, dus heeft hij 

 zijn stuifmeel verloren, dan buigt hij zich naar buiten en een tweede neemt 

 nu zijn plaats in, enz. De stijlen groeien meestal eerst aan, als alle meel- 

 draden der bloem hun stuifmeel verloren hebben , zij gaan dan uiteen staan 

 en de kleverige stempels nemen nu het midden der bloemen in, waar 

 vroeger de helmknopjes stonden. Kruisbestuiving is dus door de insecten 

 zoo goed als verzekerd. 



Merkwaardig is het, dat zoo vaak in de schermen echte tweeslachtige 

 bloemen voorkomen tegelijk met schijnbaar tweeslachtige, doch in werke- 

 lijkheid mannelijke bloemen. Het scherm der Ie orde, dat tevens topscherm 

 is en de hoofdas afsluit, bestaat bijna steeds uit 2-slachtige bloemen, eerst 

 in de schermen der 2e orde neemt het aantal mannelijke bloemen toe en 



