FAMILIE 66. 



- UMBELLIKERAE. — 



451 



- -. 



i 



Tabel tot het detertn meeren der soorten van het geslacht Heracleum. 



A. Geheele plant stijf behaard. Bladen gevind, zelden vinspleti^. 



H. Sphondyllam blz. 451. 



B. Stengel ruw behaard. Worteibladen van boven kaal. Blaadjes vinspletig met lang- 

 werpig-lancetvortnige slippen. Vrucht lani:werpig-omgekeerd eirond, op de rugzijde 

 stijf behaard met fijnstekeligen rand H. jiersleum blz. 451. 



H. Sphondylium : L. Bc re klauw (fig. 546). 



De geheele plant is stijf behaard en heeft een dikken, vleezigen, spil- 

 vormigen wortel, waaruit een rechtopstaande, kantige, krachtige, holle 

 stengel komt, die naar boven vertakt is. De 

 bladen zijn groot, gevind, zeldzamer vinspletig, 

 van onderen witachtig behaard, met 3-5 ovale, 

 langwerpige of lancetvormige, vaak gesteelde 

 blaadjes of slippen met een grooter topblad 

 (of slip). 



De schermen zijn 15-30-stralig. Het omwind- 

 sel ontbreekt of is aanwezig. De bloemen zijn 

 wit, de buitenste bloemkroonbladen vaak stralend, 

 het vruchtbeginsel is behaard. De vrucht is glad, 

 omgekeerd eirond , sterk ruggelings samengedrukt, 

 aan den top uitgerand (fig. 546). De striemen 

 reiken slechts tot de helft naar beneden en zijn 

 zoowel aan de buitenvlakte, als aan de buik- 

 vlakte, waar er slechts 2 zijn, duidelijk herkenbaar. 

 Herfst. 



Volgens Ascherson en Graebner komt in het Westen van Europa, dus 

 ook in ons land, alleen de ondersoort branca ursina-) All. voor. Deze 

 is gekenmerkt door de stralende schermen, de witte kroonbladen, het al 

 of niet behaarde vruchtbeginsel en de gladde, onbehaarde, elliptische, 

 uitgerande vrucht. 



Biologische bijzonderheid. De bloemen hebben een vrij sterken honig- 

 geur en worden dan ook veel door insecten bezocht. 



In Zuid-Limburg komt bij ons een uitsluitend mannelijke vorm voor. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bijna geheel 

 Europa in vochtige weiden en bosschen voor en is bij ons algemeen op 

 allerlei gronden, doch vooral op zandgrond. 



H. pérsicum ) Desf. Perzische bereklauvv. 



Deze plant heeft een kantig gegroefden, ruwen stengel. De worteibladen zijn 5-9-tallig, 

 gevind, van boven kaal, van onderen fijn behaard. De blaadjes zijn vinspletig met lang- 

 werpig-lancetvormige, lang toegespitste, ongelijk getande slippen, de beide onderste en 

 het eindelingsche zijn meest gesteeld. 



De schermen zijn stralend en zoowel het omwindsel als de omwindseltjes veelbladig. 

 De bloemen zijn wit. Het vruchtbeginsel is dicht behaard. De vrucht is langwerpig- 

 omgekeerd eirond, op den rug stijf behaard, aan den rand met kleine stekels. De striemen 

 zijn dik, die der rugvlakte reiken tot - :; , die der buikvlakte tot het midden der vrucht, de 

 laatste zijn tameJijk wel evenwijdig. 18-24 dM. ^-. Juli, Augustus. 



De plant riekt naar anijs. De vruchten zijn veel grooter dan die der vorige soort. 



Voorkomen. De plant behoort thuis in Noord-Perzië en wordt bij ons als sierplant ge- 

 kweekt. Zij is bij 's-Gravenhage en Dordrecht verwilderd gevonden. 



Heracleum Sphondylium 

 Fig. 546. 



9-15 dM. 2k Juni- 



J ) van sp(h)ondulos: wervel, hier opgeblazen stengelknoop. 

 bereklauvv. 3) pérsicum = Perzisch. 



-) branca ursina 



29* 



