470 — CRASSULACEAE. — FAMILIE 69. 



1. Tillaéa ] ) Mchx. 



T. muscosa-) L. Mosbloempje (fig. 571). 



Een zeer klein, onbehaard, vaak roodachtig plantje (de kleur is sterker 

 rood, hoe meer de standplaats is uitgedroogd). De stengel is rechtopstaand 



in het water, aan den oever liggend, doch met 

 opstijgende takjes, draadvormig en draagt bijna van 

 den voet af bloemen. De bladen zijn tegenover- 

 staand, aan den voet wat met elkaar verbonden, 

 ovaal, spits, doch beneden aan den stengel stomp , 

 weinig vleezig. 



De bloemen zijn zeer klein, wit of rosé, kort 

 gesteeld of zittend, meest alleenstaand in de blad- 

 oksels. De bloemen hebben meestal 3 blijvende 

 kelkslippen, 3 kroonbladen, 3 meeldraden, liin- 



Tillaea muscosa rr ' J 



Fia 571 vormige klierschubben, die zoo lang zijn als de 



meeldraden en 3 vruchtbeginsels. De kelkslippen 

 zijn ovaal, spits en roodachtig, de kroonbladen zijn eirond-langwerpig, 

 toegespitst, half zoo lang als de kelk. De vfuchtjes springen met een 

 lengtespleet aan de binnenzijde open en bevatten meest 2 ovale , zeer kleine 

 zaadjes. De vruchtjes zijn tusschen de zaden ingesnoerd. 0, O© misschien 

 ook 2|. 2,5-5 cM. Juli — September. 



De plant herinnert in uiterlijk aan de kleine Elatinesoorten of nog meer 

 aan de landvormen van Callitriche verna. Van de eerste is zij door de 

 zittende bladen , van de tweede door de bloemen gemakkelijk te onderscheiden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op vochtige , 

 zandige plaatsen in West- en Zuid-Europa voor. Bij ons is zij vooral op 

 voetpaden gevonden, doch zeer zeldzaam. 



2. 8édum :; ) L. V e t k r u i d. 



Bladen dik, meest verspreid, zelden tegenoverstaand of kranswijs, vlak 

 of cylindrisch. Bloemen geel, wit, purperkleurig of blauwachtig, in einde- 

 lingsche, pluim- of tuilvormig gerangschikte bijschermen. Zijtakken vaak 

 een eind met den stengel vergroeid (S. purpureum). 



Biologische bijzonderheden. Het meerendeel der soorten van het geslacht 

 Sedum zijn echte xerophyten en zijn op een bijzondere wijze ingericht, om 

 ze te beschutten tegen sterke verdamping, zoodat het eens opgenomen 

 water er lang in blijft. Zij bezitten n.1. alle dikke, vleezige bladen, die dus 

 een betrekkelijk kleine oppervlakte bezitten. Bij alle inlandsche soorten , 

 beh. bij S. purpureum, zijn ze zelfs cylindrisch en die soorten groeien dan 

 ook juist op de droogste plaatsen. Men noemt zulke planten vetplanten of 

 succulenten. In de bladen is in het midden een zoog. waterweefsel, bestaande 

 uit bijzondere celgroepen, zonder bladgroen en met water gevuld, dat in 

 droge tijden aan het aangrenzende groene weefsel wordt afgegeven. Dat 

 waterweefsel zit of in het midden van het blad en wordt meest door cellen 



!) geslacht gewijd aan M. Tilli, prof. der plantkunde te Pisa f 1740. -) muscosa = 

 op mos gelijkend. :; ) van het Latijnsche sedère: zitten. De naam werd vroeger vooral 



aan het huislook gegeven en sloeg daarop, dat de plant op rotsen enz. zat. Anderen leiden 

 den naam af van het Latijnsche sedare: verzachten, en zou dan daarop doelen, dateenige 

 soorten Sedum als verzachtend middel gebruikt werden. 



