FAMILIE 70. 



— SAXIFRAGACEAE. 



485 



Bloemen groot, ster!; riekend, in schijtltfOSSen (eigenlijk In hijsehennen van 3 bloemen 

 aan den top der takken, doch vaak ook nog 2 bloemen in de oksels van het bovenste 

 paar bladen). De bovenste bloem is meest 

 T>-, de andere zijn 4-tallig. Schutblaadjes 

 priemvormig, spoedig afvallend. Kelk 4-5- 

 slippig met kort toegespitste, groenachtig 

 Witte, aan den rand fijn behaarde slippen. 

 Kroonbladen 4-5, eirond, langer dan de 

 witte meeldraden. Meeldraden zijn er 16 en 

 meer en het vruchtbeginsel draagt 4-5 bijna 

 tot aan den voet gescheiden stijlen, die 

 korter zijn dan de meeldraden. De doos- 

 vrucht is 4-5-hokkig, de zaden zijn in een 

 mantel gehuld , die aan den nagel van franje 

 is voorzien. Tot 3 M. i>. Mei, Juni. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. 

 De heester behoort thuis in Zuid-Europa , 

 doch wordt bij ons als sierheester gekweekt 

 en is bij Diepenveen en Maastricht verwil- 

 derd gevonden. 



6. Ribes ') L. 



Bloemen regelmatig, een- of twee- 

 slachtig. Kelk klok- of bekkenvormig 

 met 5 min of meer gekleurde slippen. 

 Kroonbladen 5, zeer klein, korter 

 dan de kelkslippen en er mede af- 

 wisselend. Meeldraden 5, ingesloten, 

 afwisselend met de kroonbladen en 

 (bloembodem) ingeplant. Stijlen 2, aan den voet vergroeid, zittend op een 

 met den kelk (bloembodem) vergroeid vruchtbeginsel. Bes bolrond, door 

 den blijvenden kelk gekroond, 1-hokkig met vele zaden. 



Bloemen groen-, geel- of roodachtig, gesteeld, in trossen. 



Bladen verspreid of in bundels, met hartvormigen voet, handlobbig met 

 3-5 getande of gekartelde lobben, gesteeld, zonder steunbladen. Heesters; 



Biologische bijzonderheden. Bij verschillende Ribessoorten vindt men 

 door mijten bewoonde domatiën (zie Tilia). Zoo bij Ribes alpinum aan 

 den voet der hoofdnerf aan iedere zijde een zakvormige domatie, bij Ribes 

 Grossularia ook op diezelfde plaats, maar niet constant. Ook treft men 

 daar en bij R. rubrum bijna altijd mijten onder den verdroogden kelk aan 

 de vrucht aan. 



Vaak worden de bladen der Ribessoorten opgegeten door bastaardrupsen 

 van een bladwesp (Nematus ventricosus) of door bessenspanrupsen (de 

 rups van Abraxis grossulariata) of door rupsen van den donsvlinder (Porthesia 

 similis). 



In biologisch opzicht staat de bloem van Ribes alpinum het laagst, 

 wat de inrichting met het oog op bestuiving door bepaalde insecten betreft, 

 daar hier de honig op een vlakke schaal ligt (fig. 592, 3) (de bekken- 

 vormige kelk) en door insecten met korte slurven kan worden weggehaald. 



Philadelphus coronarius 



Fig. 591. 



ƒ bloem overlangs doorgesneden , 2 vrucht. 



met deze op de keel van den kelk 



!) volgens sommigen van rubus: braam, en zou er dan op doelen, dat een soort, de 

 kruisbes, met stekels gewapend was als de braam, volgens anderen is de naam van 

 Arabischen oorsprong en had waarschijnlijk vroeger betrekking op een geheel anderen 

 heester. 



