498 — ONOGRACEAE. — FAMILIE 72. 



De plant gelijkt veel op E. montanum, doch bij E. roseum zijn de bladen 

 langer gesteeld en deze heeft lijsten op den stengel. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 voor op vochtige, beschaduwde plaatsen, doch is bij ons vrij zeldzaam. 



2. Clarkia) Pursh. 



C. pulchélla -) Pursh. C I a r k i a (fig. 603). 

 Deze plant is kaal. De bladen zijn lijnvormig of lijn-lancet- 

 vormig, spits, gaafrandig. De bloemen zijn alleenstaand in de 

 bladoksels, groot. De kroonbladen hebben een 3-spletige of 3- 

 deelige, licht purperkleurige of witte plaat, die wigvormig in 

 den nagel versmald is en aan weerszijden in het midden van 

 den nagel een smalle, omgebogen tand heeft. Van de 8 meel- 

 draden hebben meest alleen de 4 tusschen de kroonbladen staande r 

 vruchtbaar stuifmeel. De zaden zijn klein. 3-6 dM. O. Juli— Sep- 

 tember. 



ciarkia pulchélla Voorkomen. De plant behoort in Noord-Amerika thuis en komt 



Fig. 608. D 'J ons a,s sierplant voor. Bij Middelburg is zij verwilderd ge- 



vonden. 



3. Oenothéra :J ) L. (Onothéra Saint Lager). Teunisbloem. 



Kelk met verlengde buis, ver verlengd over het vruchtbeginsel, met 4 na- 

 den bloeitijd afvallende slippen. Kroonbladen 4, gelijk, uitgespreid. Meel- 

 draden 8. Stijl draadvormig met 4 kruiswijs uiteenstaande stempels. Doos- 

 vrucht van onderen dikker, veelzadig. Zaden zonder haarkuif. Bloemen 

 bleekgeel, welriekend, zich des avonds openend, in lange, ijle trossen. 

 Bladen verspreid, langwerpig of lancetvormig, getand, soms dieper inge- 

 sneden. Zaden onregelmatig, vaak gerand, vrij glad. 



Biologische bijzonderheden. Terwijl de bloemknoppen rechtopstaan op 

 rechtopstaande stelen, krommen de laatste zich, zoo spoedig de bloem zal 

 opengaan, zoodat de ingang van deze zijdelings komt te staan. Na den 

 bloeitijd buigen zich de bloemen nog meer naar beneden. Zij zijn geel 

 van kleur en kunnen des avonds nog door vlinders waargenomen worden- 

 Zij openen zich n.1. tegen den avond en blijven den geheelen nacht tot den 

 volgenden voormiddag open, om zich daarna voor goed te sluiten. Ook 

 rieken zij des avonds vrij sterk en er wordt in den voet der zoog. kelkbuis 

 honig afgescheiden. 



De teere zoom der bloemkroon is niet geschikt als zitplaats voor de 

 insecten. Het zijn dan ook bijna alleen avond- en nachtvlinders, (vooral 

 Agrotis segetum en Plusia gamma) die, terwijl zij blijven zweven , hun slurf 

 in de lange buis brengen (over dag komen ook bijensoorten met lange slurven).. 



De inrichting der bloem is dezelfde als bij Epilobium angustifolium en 

 het is de kop der vlinders, die öf de helmknopjes of de stempels aanraakt. 

 Het eenige verschil met genoemde bloem is, dat de stijl hier al een half 



') volgens sommigen naar Clark, apotheker in Grantham, onderwijzer van Newton, 

 volgens anderen naar generaal D. Clarke, die den stadhouder Lewis in Louisiana (Noord- 

 Amerika) begeleidde. -) pulchélla = fraai. 



:; ) is afgeleid van het Grieksche oinothèros, een naam, die vroeger aan het geslacht 

 Epilobium werd gegeven. Dat woord schijnt vogeljager te beteekenen, en sloeg daarop, 

 dat de zaden door hun kuif met den wind medevlogen. De naam slaat dus niet op de 

 tegenwoordige Oenotherasoorten, die geen gekuifde zaden hebben. 



