506 



HALORRHAGIDACEAE. 



FAMILIE 73. 



Myriophyllum verticillatum 

 Fig. 616. 



M. proserpinacoides -) Gil. 

 Deze plant is tweehuizig. 



b. Vrouwelijke bloemen in een krans aan den voet der armbloemige, voor het open- 

 gaan overhangende, uit afwisselend staande bloemen bestaande, mannelijke aar. 



M. alterniflomm blz. 507. 



M. verticillatum 1 ) L. Kransvederkruid (fig. 616). 



De wortelstok dezer plant is meest vertakt en 

 kruipt horizontaal in het bodemslib met wortels 

 in de knoopen en daaruit komen lange, dunne, 

 draadvormige, onbehaarde, al of niet vertakte 

 stengels, die de bladen in 5-6-tallige kransen 

 dragen. De bladslippen staan tegenover elkaar. 



De bloemaren zijn 10 a 20 cM lang, afge- 

 broken, veelbloemig, rechtopstaand, tot aan den 

 top bebladerd, roodachtig. De kroonbladen zijn 

 zeer klein, tandvormig, rosé. 5-36 cM. 2\, 

 Juni — Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De 

 plant komt in bijna geheel Europa in slooten, 

 vaarten en vijvers voor en is bij ons vrij algemeen. 



Dicht vederkruid. 



Zij heeft gladde, iets blauwgroene bladen, die kamvormig 

 vierdeelig zijn en in dichte kransen van 4 of 5 staan. De bladslippen zijn haarvormig of 

 soms lijn-spatelvormig, aan ieder blad 20-25. Aan den voet der bladen (en tusschen de 

 bloemen) staan kleine, op witte haren gelijkende steunbladen. De vrouwelijke bloemen 

 hebben geen kroonbladen, het vruchtbeginsel is glad, doch de stempels zijn wit, vedervormig. 



Voorkomen. De plant behoort thuis in Chili en Uruguay, doch wordt bij ons in kassen 

 gekweekt en is uit den Leidschen hortus verwilderd waargenomen, doch slechts gedurende 

 één jaar. 



M. spicatum ) L. Aarveder k ru i d (fig. 617). 



Deze plant gelijkt veel op M. verticillatum, doch de in de determinatie- 

 tabel opgegeven kenmerken onderscheiden haar 

 voldoende. 



De wortelstok kruipt in het slijk van den bodem 

 en zendt kruipende stengels uit, die zich dicht 

 bij den waterspiegel plotseling recht omhoog 

 heffen. In stroomend water zweven de stengels 

 en verheffen zich alleen met de toppen naar 

 boven. De stengels zijn vertakt, onbehaard en 

 dragen meest 4-tallige bladkransen. De slippen 

 der bladen staan meest tegenover elkaar. 



De bloemaren zijn verlengd, afgebroken, veel- 

 bloemig. In de mannelijke bloemen wisselen de 

 kelktanden af met de 3 a 4 maal zoo groote, 

 rosé gekleurde kroonbladen, in de vrouwelijke 

 is de kelk weer vierdeelig, doch de bloemkroon 

 ontbreekt. De onderste schutbladen zijn even lang als of iets langer dan 

 de kransen. 3-15 dM. n.. Juli— September. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 in vaarten , slooten en vijvers voor en is bij ons algemeen. 



m 



Myriophyllum spicatum 

 Fig. 617. 



\>Ü 



i) verticillatum = kransdragend. -) proserpinacoides = negenmaal schijnend voort 

 te kruipen. :! ) spicatum = aardragend. 



